Wysokie Obcasy przedstawiają Polkom i Polakom reportaż z Brazylii zatytułowany Domagalska: Kult ciała w Brazylii to kult każdego ciała. Przedstawiam jeden z najwyśmienitszych momentów reportażu:

gdy dziennikarka ma zamkniętą buzię.

Spacer po paru plażach z Rio de Janeiro, od Leme do Leblon, pozwolił dziennikarce na wyciąganie wniosków o nacji liczącej ponad 190 milionów osób. I gdyby chociaż była to relacja zgrabnie podana – ale gdzież tam. Na przejściu ze stęków i jęków do pozorów informacji stoją powtarzane przysłówki „rzeczywiście” i „oczywiście”, czyli dowód beztalencia i braku wiedzy. Kto chce sprawdzić, albo dla masochistycznej przyjemności chce posłuchać, proszę bardzo.

Jej ciągi myślowe (na plaży też hym można zauważyć coś takiego hym że mimo iż właśnie eeeh wydawałoby się że yyyyh taka to otwartość i zmysłowość yyyyh łączy się z eeeh jakąś tam rozwiązłością, to jednak na plaży topless jest zakazany) współgrają z jakością podania tekstu, chociaż najbardziej akuratne nie są te jej doniesienia: Brazylijczycy są bardzo konserwatywni 70% eeeh jest katolikami i to ma ogromny wpływ hyyy mimo że na Ipanemie jest plaża gajowska i plepleple. Może i jest taka plaża, ale o 70% katolików to KK trąbił przed 10 laty, a w marcu roku 2010 instytut badania opinii publicznej Datafolha mówił o 61%. A na czym polega ta „bardzo konserwatywność”, na stosunku do obnażonych piersi? Karmienie niemowląt w miejscu publicznym jest dość powszechne w każdej grupie społecznej, ujawnienie sutek w tv nie wywołuje skandalu, a w czasie karnawału jest bardzo częste, a jeśli ktoś tak upiera się, by mówić o traktowaniu ciała przez tubylców, to czemu unika wspomnienia o ciągnącym się od 12 lat serialu dla młodzieży Malhação, akcja w academia czyli w siłowni, ludzie tam romansują, zachodzą w ciążę, zdradzają się z zawracającą dech szybkością, no i ćwiczą i pokazują umięśnione uda i pośladki. No i słusznie, bo 1/3 narodu jest trochę przetłuszczona i siłowni jak najbardziej potrzebuje, ale zamiast tego woli cudowne wyjścia za pomocą kremów i masaży.

Najbardziej irytujące są androny o aborcji i wpływie dyskusji nad nią w ostatnich wyborach. To prawda, że prawo dozwala zabieg w przypadkach podobnych jak w Polsce, ale nie mając możliwości wyjazdu na Czechy, do Niemiec czy do Danii, Brazylijki uciekają się do tej metody kończenia ciąży z dużą częstotliwością: wśród kobiet w wieku od 18 do 39 lat, 15% dokonało zabiegu, a wśród mających 35 do 39 lat co piąta go dokonała. I policja nie gania za nimi.

Czy z powodu kontrowersji o aborcji Dilma nie wygrała w pierwszej turze? Wydaje się, że dziennikarka słyszała dzwon, ale nie wiedziała w jakiej przychodni biją. Oczywiście paczuszki bzdur (nieco odmienne u katolików i u ewangelików) o tym, że ta kobieta i jej partia odbiorą ludowi 13tą pensję, zamkną kościoły, wprowadzą aborcję ad libitum, że kandydatka jest lesbijką i umrze na raka, a jej wice jest satanistą – to wszystko miało jakieś znaczenie, tak zawsze było gdy brazylijska lewica stawała do walki o władzę. W uprzednich wyborach rozgłaszano to samo o 13tej pensji i o kościołach, a ponadto dowodzono, że Lula nie ma jednego palca, bo oddał go diabłu w pakcie. Durnoty zawsze znajdą durnych odbiorców, sztab Serry bardzo starał się kwestię aborcji rozdmuchać (Dilma w wywiadach odpowiadała, że nie zamierza niczego zmieniać, ale w propagandzie w tv nie marnowała czasu na te ataki), ale nadzieje na wybór w pierwszej turze zostały podcięte przez zupełnie inne zjawiska.

Po pierwsze, wybuchła (oczywiście nie sama z siebie) afera z być może nielegalnymi działaniami, a na pewno z nepotyzmem niejakiej Erenice Guerra, która zajęła w rządzie miejsce Dilmy. To był ostry i dobrze wymierzony cios – a że dotyczyło osoby mającej do owego momentu zaufanie Dilmy, kandydatka nie zdecydowała się na błyskawiczne potępienie byłej współpracowniczki. Klasyczni politycy potrafią to robić: winny czy niewinny, gawiedź domaga się ofiary, poświęćmy człowieka. Może za rok po dochodzeniach okaże się, że Erenice działała wewnątrz prawa ale niezbyt etycznie, jak wiadomo do władzy należy iść po trupach dawnych przyjaciół. Myślę, że rozumiem zachowanie Dilmy, ale kosztowało to sporo.

Druga przyczyna była zapewne natury taktycznej. Dilma unikała jakichkolwiek ataków i w czasie debat nieomal ignorowała Serrę. Gdy miała więc zadać któremuś z kandydatów jakieś pytanie, kierowała je najczęściej do Mariny, z Partii Zielonych. Żeby nie być napastliwym na tle tych działań (choć był i tak), Serra często podejmował dyskusję z Mariną – i w efekcie ta kobieta, nie mająca żadnego konkretnego programu, sensownych współpracowników czy wiedzy o problemach dalekich od Amazonii, tak wysoko na świeczniku stanęła, że zgarnęła 20% głosów. Głównie w środowiskach czułych na piękne zwroty, czyli tam, gdzie wielu jest ludzi młodych i kształcących się czy świeżo wykształconych, w Rio de Janeiro i w Brasílii. Z aborcją nie jest to związane, ale sensacjonalizm lepiej sprzedaje się w polskiej prasie.