Michał Babilas napisał komentarz do mego wpisu o brazylijskich wyborach – czy też do całego cyklu uwag o brazylijskiej sytuacji politycznej – ale Blox wystąpił w roli cenzora, decydując, że jest to spam. Mam o tym odmienne zdanie i mam nadzieję, że moje przekonanie zwycięży w tej utarczce ze źle zrobionym programem. Oto jego tekst.

No, skończył się horror polityczny na miarę Czwartej Brazylii, a co najmniej Drugiego Cesarstwa. Dziękując za wysiłek sprawozdawczo - komentatorski (w świecie współczesnej krytyki teatralnej nazywa się to obserwacja uczestnicząca) planowałem dorzucić kilka uwag w trybie komentarza. Blox nie lubi gadulstwa (wordpress i blogspot są mu bardziej wyrozumiałe), stąd wysyłam Ci je listowo.

W dawnych czasach alternatywa była czytelniej zarysowana. Potencjalny wyborca zaglądał w otchłań swojej duszy, odpowiadał sobie na kilka podstawowych pytań i do wygenerowanego w ten sposób wzorca przymierzał kandydatów czy ich ugrupowania. Teraz tych dawniejszych różnic nie ma, zostały zastąpione przez nowe, zupełnie nieoczywiste i nie podlegające racjonalnemu rozbiorowi. Tak naprawdę, świat polskiej polityki daje się opisać równaniem (skoro goszczę na blogu matematyka): PO = PiS - JK (przy SLD dążącym asymptotycznie do zera i Palikocie podniesionym do potęgi zerowej). Całe zło pochodzi z wymyślania tego, czym różnią się od siebie obie partie na P. Skoro w zasadzie na płaszczyźnie gospodarczej czy obyczajowej jest prawie identycznie, to trzeba jakoś pokazać wyborcy albo że „prawie robi dużą różnicę”, albo że różnicę tę znajdzie na nieodkrytych jeszcze lądach. Łatwiej jest zagrać na emocjach niż rozumie, więc stąd mamy „zbrodnię w znaczeniu potocznym”, „kondominium” i wszystkie banialuki mściwego kurdupla, który „duby smalone bredzi, a lud rozumowi bluźni”. Z drugiej strony zaś nieszczery żal, że Niesiołowski i inni harcownicy zerwali się z postronka - choć oczywiście odpowiedzialność za rozchwianie emocjonalne znacznej części społeczeństwa spoczywa niemal jednoosobowo na prezesie.

Z zainteresowaniem (ale i z żalem) przeczytałem ostatnio wywiad Agnieszki Kublik z profesorem Radosławem Markowskim, który obmyślił sobie coś w rodzaju apartheidu w stylu federacyjnym („skoro JK i jego zwolennicy żyją w rzeczywistości alternatywnej, w której PiS wygrywa wszystkie wybory bez względu na ich wynik, to może wygrodźmy dla nich jakiś fragment Polski, w którym będą mogli sobie tę alternatywną rzeczywistość wdrażać” – to nie jest dokładny cytat, ale w miarę precyzyjne omówienie). Smutne takie wywieszenie białej flagi w moim imieniu. Poza tym gdzieś się trzeba dogadać – łatwiej jednak na poziomie bardzo lokalnym („w tym roku dofinansujemy naukę hiszpańskiego w gimnazjum oraz remont trotuarów zaś w przyszłym pielgrzymkę do Smoleńska”) niż na gór szczycie („pan prezes będzie prezydentem od środy do soboty, w niedzielę prymasem, w poniedziałek autorytetem moralnym, a wtorek wolny na snucie teorii spiskowych i występy w radiu ojca dyktatora”).

Ciekawe jest też spektrum postaw jakie obecnie przyjmuje lewica w Polsce. Nota bene, wbrew nośnemu ale fałszywemu cytatowi („kto za młodu nie był socjalistą, ten na starość będzie świnią”) uważam, że do luksusu głoszenia lewicowych poglądów trzeba sobie spokojnie (i przede wszystkim finansowo) dorosnąć, co zresztą na własnym przykładzie praktykuję. Sztandarowy chardonnay socialist polskiej blogosfery (WO) zdradził ideały rewolucji na ołtarzu konsumpcjonizmu i wzywał do glosowania na Komorowskiego, nawet się szczególnie nie krygując i nie krzywiąc na mniejsze zło. Środowisko Krytyki Politycznej (tym światłem, nie do końca odbitym, świeci merlot marxist nameste) częściowo się zachłysnęło efemerycznym wynikiem plastusia Napieralskiego, w znacznej jednak części podjęło flirt z PiSem, wychodząc zapewne z założenia, że wszystko jedno kto nie wypowie konkordatu, nie rozwiąże komisji majątkowej i nie wyprowadzi religii ze szkół, a radykalizm prezesa i jego pretorian będzie ładniej komponował się z terrorem sankuilotów, który nieuchronnie po nim nastąpi.

A teraz, Andrzeju, pytanie kontrolne. Czy po ogłoszeniu wyników wyborów Serra oznajmił, że on jest prawdziwym ich zwycięzcą (in pectore), a Dilma wygrała tylko dzięki głosom ogłupiałych wykształceńców z dużych miast, których dziadkowie wprowadzali abort i komunizm w Brazylii?

Odpowiedź na pytanie. Serra per procurra marrtwi się, że teraz walec parrtii PT po opozycji przejedzie (refleksja, która go nie kłopotała gdy przez długie lata był w rządzących grupkach) i że przemienność grup u władzy jest dobra dla demokracji (ditto).