Podobno Majowie nie przewidzieli nam Trzech Króli 2013 – łatwo w to uwierzę, nie tylko z powodu ich kalendarza ale w ogóle ich alfabetu. W takim czymś

powinno był łatwe zapisanie przepowiedni „odpadną ci uszy i nogi” czy „kośćmi twoimi śliwki strącane będą” – opowiedzenie w nim jaki jest zapach konwalii czy opisanie lotu motyla wydaje się trudniejsze. Wiem, że to może być przesąd, ale przesądem jest też pomysł, że światy są połączone mostami, że okrągłe dźwięki odpowiadają okrągłym literom a słowa opisujące barwne przedmioty same jakoś barwnie się przedstawiają.

Przesąd czy nie, krasnoludki są na świecie i bezustannie oczekujemy od symboli, że uchwycą jakoś ducha rzeczy. Na głowie orła rysuje się koronę, choć kołtun bardziej by był stosowny.

Podobnie jest z symbolami matematycznymi, lecz gorzej jest z jakością, bo nie ma tu zespołu grafików z agencji reklamowej a jest jakiś typ zazwyczaj mający na bakier z historią malarstwa, który w pośpiechu dorabia znaczki do swoich pomysłów. Jak dobrze sobie natęży fantazję, to swe cudo nazwie „pudełkiem drugiej kategorii” i oznaczy go symbolem K₂.

Dlatego z dużym zainteresowanie oddałem 40 minut Johannesowi Küsterowi na jego wykład , bo widać było, że mówił o swoich solidnych przemyśleniach i wszystko trzymało się kupy. W dobrym sensie.

Zawarty tam rys historyczny poduczył mnie paru szczegółów. Na przykład, nie wiedziałem, że przedstawiając w roku 1557 świetnie dziś znany symbol równości, Robert Recorde miał jasną motywację: wprowadzę parę równoległych, bowiem żadne dwie rzeczy nie mogą być równiejsze – ani tego, że świetny symbol Iversona z 1962 roku na część całkowitą liczby (funkcja „podłoga”, pisałem tu o niej) był zręcznym ulepszeniem starego nawiasu kwadratowego wprowadzonego 154 lata wcześniej przez Gaussa. Ale w gruncie rzeczy kulminacją wykładu była propozycja wprowadzenia ważnego i potrzebnego symbolu, czy raczej pary symboli, których obecną niezgrabność zna każdy ze szkoły. Chodzi o okropne skróty nwd(a,b) i nwm(a,b), wyglądające inaczej prawie w każdym języku.

Proszę popatrzeć jak sensownie autor wykładu do tego podchodzi:

Rzecz stanie się powszechnie używana gdy dystrybucje fontów matematycznych będą miały te nowe typy nawiasów (Küster wyprodukował je w Metafont, trzeba je sobie przyswoić) i gdy zacznie się używać tych symboli w praktyce w rozmowach. Do czego serdecznie zachęcam, bo im mniej jest zgag w matematycznej notacji, tym łatwiejsza o niej rozmowa. A robiąc reklamę temu pomysłowi nie mam jak przegrać, widać przecież, że ten pomysł to jest samograj.