Na zaprzyjaźnionym blogu parę razy słuchano muzyki skomponowanej dla dziewczyny z Ipanemy i ciepło ten utwór wspominano, więc podrzucę tu parę plotek, które nie są zbyt znane nawet w Brazylii. Ciekawe jak żywotne i samorodne (czy prawie samorodne) są mity, nawet w kwestii popularnych utworów.

Nie ma tu żadnej mojej zasługi, po prostu tłumaczę parę dociekań brazylijskiego blogera Arnaldo Agria Huss, które zostały tutaj zreprodukowane. Plus to, co każdy może znaleźć w Wikipedii.

Mówią, że obok Yesterday, jest to jeden z najczęściej nagrywanych i odgrywanych utworów, a sukces przyciąga i zaciekawia. I w barze, nazywającym się dziś „Garota de Ipanema”, siedząc przy stoliku w kącie, blisko ubikacji, poeta Vinícius de Moraes i muzyk Tom Jobim mieli skomponować ten utwór, dla przechodzącej tamtędy pięknej dziewczyny.

Urocze, ale Tom Jobim nie komponował w barach, a w domu, przy fortepianie, a muzyka powstała, by być użyta w komedii muzycznej, której jednak Vinícius de Moraes nigdy nie napisał. Napisał zaś tekst, prawie ten, który dziś znamy i miał też inną nazwę (Menina que passa), a pierwsze wykonanie miało miejsce w sierpniu 1962 roku na koncercie w dzielnicy Copacabana, gdy trzej sławni panowie, João Gilberto oraz dwaj wyżej wymienieni, po serii wzajemnych duserów odśpiewali tę kompozycję. I było nagranie z całego koncertu, jakiś entuzjasta go dokonał, ale z przyczyn nigdy nie wyjaśnionych autorzy nie chcieli wykorzystać taśm i zresztą równie zagadkowo ich ścieżki rozeszły się i Vinícius nie stworzył nic więcej z Tomem.

Dziewczyna z piosenki, Helô Pinheiro, miała wtedy 19 lat i zaczęła podejrzewać, że może być muzą słynnej pary gdy dwóch fotografów, wiedzących coś od autorów, zaczęło nalegać, by sfotografować ją w jej bikini, stroju niesłychanie odważnym w owym okresie. Ale oficjalnie dowiedziała się o tym dopiero po trzech latach. A wtedy Rio de Janeiro obchodziło swe 400-lecie i chciano uczynić z dziewczyny oficjalny symbol miasta. Nie było to w smak ani jej narzeczonemu, ani jej ojcu, generałowi i to takiemu z „jastrzębi”. Proszę zauważyć ten detal, rok 1965, narzeczony i (wpływowy) tata nie chcą, dziewczyna nie ma wiele do powiedzenia. Tak jak i dwa lata później, gdy kręcą film o tym tytule co i muzyka, ale bez niej.

Mija trochę czasu, a prawdę mówiąc sporo, bo jest rok 1987, teraz już tata i narzeczony nic nie mają do powiedzenia, gdy dawna garota, dziewczyna, mająca już 44 lata, zrzuca nawet bikini i pokazuje się całemu krajowi w Playboy'u. A po sześciu latach jeszcze raz, w reportażu mającym rzekomo wielkie znaczenie pionierskie, bowiem wraz z córką ujawniając swoje fizyczne zalety.

Przez wiele lat pokazywała z siebie nieco mniej, jako tzw. modelka (to jest zdaje sie taki statyczny zawód damskiego wieszaka na ubrania), a potem otworzyła sklep ze strojami. I jednym z nich była koszulka z wytłoczonymi nutami i słowami wiadomego utworu, za co właściciele praw autorskich utworu wytoczyli jej proces, ale prawo stanęło po jej stronie. Wszystko to bardzo mnie wzrusza i porusza, bo dowodzi, że dobra muzyka ma znaczną wartość.