Rok 1996. Learjet wynajęty przez istniejącą od roku grupę punkowo cyrkową Mamonas Assassinas, z dorobkiem w postaci jednej płyty, ale sprzedanej w 2 milionach egzemplarzy, rozbija się, zabijając wszystkich na pokładzie. Religijne grupy, urażone wulgarnością ich języka a także niepokojącą i nieprawdopodobną nazwą „Zabójcze Rycyny” szepczą o przewidywalnym końcu satanistów. Skojarzenia niesłuszne. Nazwa była aluzją do dziecięcej zabawy z rzucaniem owocami rącznika, rycyny, plamiącymi na czerwono koszule – a niedziecięce słownictwo było świadomym zagraniem potężnej tv Globo, lansującej za wszelką cenę (ciekawe, że wszelka cena przynosi najwulgarniejszy produkt) grupę, mającą spełniać rolę małej mennicy. Odpowiednik grzeczniutkich Menudos, „Malutkich”, był już, teraz chodziło o komercjalnych gniewnych.

Duże inwestycje – i taka katastrofa. Ale specjaliści od kultury masowej z owej sieci tv znaleźli się na miejscu, odczytali właściwie typ przesłania Rycynek i postawili nie na nową, podobną grupę (gdyby nie wypaliło, ciężko by ważyło skojarzenie młodych ludzi z wymienialnym produktem) ale na nieznanego, pyskatego i punkowatego pajaca z cyrku, mającego wówczas 31 lat, znanego pod pseudonimem Tiririca. Jeśli z tej linki wyczytasz i zapamiętasz jego prawdziwe imię i nazwisko, będziesz wiedzieć dużo więcej niż Brazylijczycy. Więc po co? Tiririca (oczywiście wymowa: tiririka) wystarczy.

Wybór był świetny, ale jego świeżo nagrana piosenka, Veja os cabelos dela („Patrz na jej włosy”) została oskarżona o rasistowskie nastawienie i kariera prawie zakończyła się. Wybronił się w procesie sądowym i błąkał się po innych stacjach tv, śmiesząc brakiem zębów, aż troszeczkę się ugładził, wstawił zęby i stał się sporą atrakcją protestanckiej stacji tv Record.

W tym roku,  w skeczowym wręcz zagraniu, postanowił stanąć w wyborach jako kandydat na jednego z połowy tysiąca prawodawców czyli posła federalnego, zapisując się do nieco egzotycznej Partii Republiki, i odstawił całą kampanię wyborczą w stroju cyrkowym z prostym, szczerym i rymowanym hasłem „Gorzej niż jest nie będzie, głosuj na mnie” (Pior do que tá não fica, vote Tiririca). I poczynił obietnicę wyborczą, wyglądającą na wykonalną: „Co robi poseł? W rzeczywistości, nie wiem. Ale głosuj na mnie, to ci opowiem.” A stanął w szranki w najbardziej przemysłowym, bogatym i pełnym tradycji walk politycznych stanie São Paulo.

Został wybrany największą w całym kraju liczbą głosów. Kliknęły na niego dokładnie mówiąc 1.348.295 osoby. Tylko raz, przed laty, inny (też egzotyczny) kandydat, niejaki Enéas, miał więcej głosów jako poseł w 2002 roku.

Podobno jest analfabetą, więc ktoś może zażądać w sądzie unieważnienia jego kandydatury. Ale nie sądzę, by Sąd Wyborczy był skłonny wydać tak niepopularny wyrok.

Interpretacje tego faktu jak i inne nowinki wyborcze niechybnie tu nastąpią.