Utworzona w 1904 roku kanadyjska firma Rio de Janeiro Tramway, Light and Power Company Limited szybko stała się w dawnej stolicy brazylijskiej potęgą. Niewiele osiągała wroga propaganda innych przedsiębiorstw skierowana przeciw „północnoamerykańskiej ośmiornicy”, legendarny przedsiębiorca William Mackenzie wygrywał z brazylijską grupą rodziny Guinle i ustanawiał standardy i idee, które miały przez wiele lat obowiązywać w Brazylii. Nie, do Florianópolis, mającego tramwaj na napęd mułowy, jego tramwaje elektryczne nie dotarły. Plany rozwinięto w roku 1912, ale pewne nieporozumienia z odległych krajów zniszczyły piękne zamiary co do rozwoju komunikacji tramwajowej w kilkudziesięciu miastach Brazylii.

Także w sąsiednich krajach rzecz rozwijała się z rozpędem, jak to dobrze, że ktoś tak się tematem zafascynował, że udostępnił wyniki swoich dociekań, zdjęcia, mapy...

Bardzo ciekawe rzeczy opowiada Nílson Lage w tekście z niszowego wydania „Wiek protestów” („Um século de quebra-quebra”); okazuje się, że protesty przeciw podnoszeniu taryf są tak stare jak sama miejska komunikacja.

Powtórzę tu tylko refleksje autora o elegancji obowiązującej pracowników. Pisze on, że firma wymagała od motorniczych i konduktorów nie tylko używania mundurów, ale i dostatecznego wykształcenia: musieli umieć pisać i czytać. Bardzo to fascynowało felietonistów i jeden z nich, słynny pisarz Machado de Assis, zanotował tę refleksję:

Najbardziej zaimponowały mi gesty motorniczego. Patrzał powyżej ludzi siedzących w jego tramwaju z wyrazem wyższości. Czuło się w nim przekonanie, że wymyślił nie tylko tramwaj elektryczny ale i samą elektryczność.

Tramwaj był używany nie tylko do zwykłego przenoszenia się między paru dzielnicami. W specjalnych, udekorowanych wagonach, z motorniczymi we frakach i w cylindrach, wieziono do ślubu i na chrzest. Przy nieco innym wystroju wagonu można było tramwajem odbyć swoją ostatnią podróż. Ale nawet w zupełnie zwykłym wagonie mężczyźni podnosili się gdy przechodziła korytarzem dama.

Takie obyczaje z pewnością zastępowały siłownie. No, i nie zapomnijmy o erotyzmie wagonu, gdy wsiadając doń dama nie unikała pokazania na krótką chwilę kształtnej kostki.