Przyjaciel do dzisiaj nie wybacza Brytyjczykom pewnego zaproszenia nie do odrzucenia, które go zawiodło do British Council.

Rozumieli, że do ich wspaniałego kraju wjeżdżał on i wyjeżdżał, bo choć Polakiem był, to mógł. A mógł, bo dostał od nich stypendium na studia, ale ciągle wisiało nad nim podejrzenie, że może przyjdzie mu do głowy zostać tam, a liczna obecność Polaków czy jakichś podobnych przyrosyjskich tworów nie była zgodna z brytyjską racją stanu. I nawet nie byłoby dobrze, gdyby taki Polak próbował zaszyć się w jakimś ościennym acz przyjaznym kraju. I British Council chciało wiedzieć czemu wracając do siebie wysiada z samolotu w Berlinie a nie w Warsaw albo Moscou.

Na szczęście miał przy sobie kalendarzyk z mapką Europy i urzędole ujrzały na własne oczy jaka jest odległość od Szczecina do Berlina i od Szczecina do Warszawy. No i wspomnienie wryło się mu w pamięć. Jak i te urocze pytania z ankiety na 18 stron, sprawdzającej czy taki ktoś może stąpać po świętej ziemi Albionu.

Mają teraz kłopoty z fatwah, z dziwnymi rytuałami pakistańskich rodzin i innymi tradycyjnymi grami ludów muzułmańskich? On to rozumie i mówi, że to dziedzictwo bramek. Było to już po wybuchu bomby w samolocie nad Lockerbie – czyli wtedy nie mogło być podejrzeń, że Polak to taka odmiana syberyjskiego komunisty. Mimo tego,  na lotnisku Heathrow bramki rozdzielały ssaki naczelne homo sapiens wedle takiej taksonomii:

bramka 1 – UK Subjects

bramka 2 – EU Nationals,

bramka 3 – US Citizens

bramka 4 – Commonwealth

Tak, po tym była i bramka na to całe tałatajstwo z nowhereland:

bramka 5 – Aliens

Ale Polak nie mógł narzekać, bo była jeszcze gorsza od niego odmiana intruza: