Coś w tym jest. Czas odklamać bajki. Kontynuujcie.

Coś w tym jest, że szkoła potrafi zniechęcić do literatury. Na mnie każda pozycja z listy lektur działala odstręczająco. Do dziś z całej Trylogii najbardziej podoba mi się "Ogniem i mieczem" - w szkole nie było. Wyjątkiem jest Norwid, traktowany raczej znaczniej gorzej niż taki Mickiewicz czy Słowacki.
Swoja drogą - dlaczego tak w krew weszli nam romantycy, a pozytywistyczna praca u podstaw jakoś wcale? Za mało bajeczne?

Coś w stylu - nie podwinę rękawów i nie zabiorę się do sprzatania, gdyż moim przeznaczeniem sa wielkie, romantyczne zrywy?

"Nie znoszę ani dziewczynki z zapałkami, ani Wandy bez zapału do zamążobcopójścia, ani nazywania księcia Henryka Żeglarzem, ani legendy o nieskończenie mądrym Napoleonie, a gdybym czytał klasyków, to chyba nie znosiłbym też Wernyhory, ale lenistwo mnie ocaliło i nie wiem o co chodzi".

To dziwne, ja mam podobnie. Szewczyk Dratewka napełnia mnie odrazą, likwidacja biodywersyfikacji tu bierze swój ideologiczny początek. Brzydkie kaczątko (jedna z najbardziej rasistowskich tyrad jakie kiedykolwiek czytałem -sugeruje wyższość łabędzia nad kaczką) powinno być zakazane poniżej lat 18-tu, Kopciuszek już niegdyś wydawał się podejrzany (obrazy samookaleczenia w sensie ucinania sobie pięty aby pasowała do trzewika w celu zaspokojenia przerostów Ego macochy) - już jako pacholę dostawałem mdłości. O prymitywnych aluzjach natury brudnawo-erotycznej w Spiącej królewnie lub Czerwonym kapturku już nie wspomnę.

Błędem jednak byłoby wiązanie tego wszystkiego z polską tradycją romantyczną. Winni są Niemcy (którzy już tak mieli wtedy). A dokładnie zboczeni bracia Grimm. Nasze parę oryginalnych przyczynków, to w porównaniu z teutońskim overkillem chorej wyobrtaźni na usługach deprawowania i ogłupiania dzieci - to peanuts. W tradycji francuskiej wyglądało to lepiej. Tam jest nitka łącząca Ezopa z LaFontainem. Tam chodzi o kondycję człowieczą wewogle. Jasny morał, krótka forma i nierzadko autoironia.

Czyli lepiej nie wszystko do jednego wora. Nie wszystko.

Tylko angielska ironia może nas uratować...
Nie zliczę ilu potwornych lektur udało mi się uniknąc dzięki czytaniu pod ławką amerykańskiej literatury współczesnej (choć francuskiej mniej współczesnej też, za to z wyciskającymi z oczu opisami, co sobie robiła Fantyna, żeby Kozeta miała dobrze. Ale i tak zawsze wolałam Colette z jej pikantnościami...). A tak zdałam maturę z polskiego na 5, he he.