W przypisie z pierwszego rozdziału swej książki „The Ascent of Science” Brian L. Silver cytuje historyjkę o pozorności tego co mamy za przypadkowe układy. Zadanie zamieścił Claude-Gaspar Bachet de Meziriac w „Problèmes plaisants” na początku XVII wieku; podejrzewam, że Silver dotarł do niego poprzez Rouse Balla „Mathematical Recreations and Essays”. A schemat tu występujący miał być łamigłówką znaną w okresie Renesansu. W wydaniu przedstawionym tutaj jest on raczej traćgłówką.

Otóż załoga statku złożona z 15 Turków i 15 chrześcijan napotkała burzę i jedynym ratunkiem statku było  wyrzucenie za burtę połowę załogi. Jeden z chrześcijan zaproponował, że ustawią się w kole i co dziewiąty będzie wyrzucany do morza, aż do momentu, gdy zostanie ich tylko połowa. Ustawił ich w porządku, który Turkom wydawał się przypadkowy i zaczęło się eliminowanie. Turków.

Łamigłówkę można ułożyć ustawiając 30 pozycji i zaznaczając piętnaście razy co dziewiątą, dla niewiernych (proszę zauważyć, że unikam obraźliwego mówienia o ich narodowości), pamiętając tylko, że pozycja zaznaczona już się nie liczy  – technika, w której dziecko z przedszkola może być równie zręczne jak matematyk na uniwersytecie uczony jak zarabiać na swój chleb. Może dlatego nie przepadam za łamigłówkami, ta nierzetelna konkurencja przedszkolaków...