Zaskoczyła mnie gwałtowność ataków na Dilmę ze strony prawicy. Widocznie po 8 latach oddalenia od władzy,  apetyt jest okropny. W argumentacji ekonomicznej logiki ani kropki (skoro Serra chce utrzymać programy Luli w kwestiach opieki nad najuboższymi, to czy nie lepiej, by dbała o to partia Luli, a nie partia Serry, która przedtem miała na to wiele lat?), więc kierunek ataków coraz bardziej przesuwa się na kwestie moralne i osobiste. Dilma rzekomo ma być nieznana i wzięta znikąd (no, jeśli ktoś doszedł do prowadzenia Ministerstwa Kopalń i Energetyki, jednego z najważniejszych tu, to chyba miał solidne CV jako administrator) i podobno jej otoczenie jest skorumpowane. Rzucanie cienia tak naganne, że Najwyższy Sąd Wyborczy zabronił używania w programach wyborczych Serry zwrotu „turma da Dilma”, grupka Dilmy, sugerującego, że to grupka ludzi zanurzona w skandalach. I choć ona unikała ujawniania swego życia prywatnego w tv, przekonano ją, że do zdemontowania plotek o jej homoseksualizmie wystarczy pokazać ją z córką, a potem z wnuczkiem w ramionach.

Został argument o aborcie. Subtelnie, ot, tak jak biskup Luiz Gonzaga Bergonzini, twierdzący, że Partia Pracowników dopuszcza przerywanie ciąży nawet w 9tym miesiącu. Oczywiście dowodzić tego nie trzeba, skoro biskup mówi, to musi to być prawdą. A biskup nie tylko mówi, ale i głośno protestuje, że ponad 2 miliony zatrzymanych przez policję pamfletów, nakazujący wiernym nie głosować na Dilmę, to wyraz pozycji filozoficznych Narodowej Konferencji Biskupów, i przechwytywanie tego to gwałt na Kościele.

Mimo tego kampania nienawiści nie przynosi rezultatów takich jak wśród ewangelików. Tam Serra argumentacją o aborcie zdobył (wedle najświeższych badań opinii) przewagę 44% przeciw 42% Dilmy – ale wśród katolików prowadzi ona w stosunku 54% do 37%

Jeśli chodzi o rozwarstwienie regionalne, to Południe (znacznie bogatsze) jest z Serrą (50% przeciw 41% Dilmy) – cóż, pieniądze na programy przeciw biedzie nie przyjdą z drukarni, więc ktoś dostanie mniej... A kto obecnie dostaje więcej? Słynne z endemicznej, wielowiekowej biedy, z „przemysłu suszy” (idą pieniądze, ale do polityków) i ze współczesnego feudalizmu Nordeste, daje Dilmie przewagę 65% przeciw 28% Serry.

A jak kolor skóry wpływa na poglądy? Wśród tych, którzy deklarują, że są Czarni, Dilma prowadzi 59% do 29%. Wśród Białych (też zgodnie z ich własną deklaracją), ma ona 45% przeciw 44% Serry.

W połowie miesiąca, gdy programy Dilmy zaczęły ostrzej odpierać zarzuty i oskarżenia, propaganda Serry oznajmiła, że powodem tego jest polepszenie się jego wskaźników, dając w praktyce techniczny remis. Cztery dni później ogłoszono wyniki instytutu Vox Populi, wskazujące, że Dilma odzyskała znowu parę punktów i prowadzi w stosunku 51 do 39 (a gdyby odliczyć głosy nieważne, to 57 do 43). Serra natychmiast sypnął serią oskarżeń o kłamstwach, fałszerstwach itp., ale po dwóch dniach inny ceniony instytut, Datafolha, ogłosił wyniki w praktyce identyczne. Ton oskarżeń Serry zmienił się nieco, nie ma mowy o fałszerstwie ale o zafałszowywaniu i ogólnym braku sensu takich badań.

A w rozpędzie opowiadania o swoich osiągnięciach politycznych, przypisał sobie (używając zaimka „ja”, a nie „my”, pojawiającego się gdy trzeba wykazać godność osobistą i historyczne znaczenie) parę udanych programów, które z pewnością nie były jego.

Zwalczanie AIDS (jeden z najlepiej przeprowadzonych programów na całym świecie) wprowadziła Lair Guerra (biolog) w 1992 roku, gdy rządził Fernando Collor.  Rozwinął ten program minister Zdrowia Adib Jatene w 1995 roku. Nawiasem, nie mówi on dobrze o późniejszych działaniach Serry w tym Ministerstwie.

„Stypendium Szkolne” nie wprowadził Serra a Cristovam Buarque w 1995 roku, były rektor Universidade de Brasília, gdy rządził w Dystrykcie Federalnym w rządzie Partii Pracowników.

Serra nie wprowadził też zasiłku dla bezrobotnych, bo to było dzieło prezydenta José Sarney, z 1990 roku.

I to ten kandydat głosi potrzebę etyki i wartości chrześcijańskich w brazylijskim społeczeństwie.