Michale, to nie zmniejsza mojego podziwu dla Twojej błyskotliwości, ale wydaje się, że nie byłeś pierwszy :)

Światu, tym początkiem zaskoczonemu, wyjaśniam. Dziś chciałem pisać o czymś zupełnie innym, o zaproszeniu do świątyni, ale zostanie to na inny dzień. Nieoczekiwane wizyty komentatorów w pełnym rynsztunku odmieniły mi bicie serduszka i przypomiały, jak parę dni temu w rozmowie z Michałem Babilasem wjechaliśmy na tematy, które mogłyby być historyczne, ale nie chcą. I znienacka usłyszałem od niego, że słysząc polski publiczny dyskurs rozumie, że Mojżesz, zamiast żwawo przeć do domu, musiał pałętać się 40 lat po pustyni, żeby te pokolenia obciążone niewolniczą mentalnością spokojnie wymarły.

Zatkało mnie i od razu pozazdrościłem mu czemu to ja o tym nie pomyślałem (w rozmowach z Dorotą i z nim często mi się to zdarza) i po paru dniach powtórzyłem tę refleksję Bolesławowi Gleichgewichtowi – a komu jego nazwisko niewiele mówi przypomnę, że z racji nie tak znowu drobnego ogłoszenia przez parę lat był w samym sercu działań Solidarności i nazwiska znane mi z Wikipedii to jego koledzy z podziemnej działalności, a więc bardzo, bardzo dobrze ich zna.

Zaskoczyło mnie, że zmilczał, bo przy swoich 91 latach ma fantastyczny refleks i zwroty chwyta w locie, a tu nic, ani uśmieszku. Ale po chwili usłyszałem jego niezbyt rozbawiony głos: „tak, kiedy nadeszła wolność i zobaczyłem, co się dzieje, powiedziałem od razu, że zrozumiałem czemu Mojżesz potrzebował tylu lat chodzenia po pustyni...”

I tak sobie myślę: czy obładowani złymi emocjami ludzie, którzy wmieszali się wśród mych gości, to dawni niewolnicy, którzy zawsze będą powiązani uczuciowo z Egiptem czy też jedyny głos, który słyszeli na pustyni, to ich progenitorów  przeżuwających wiecznie przeszłość?