Pewien człowiek był Amerykaninem i żył w Stanach. I żył tam od wielu lat i od wielu lat był Amerykaninem. A przedtem nie był.

A w domu miał telefon. I telefonu używał rzadko, bo wiele czasu spędzał w pracy i tam miał telefon i komputer i mnóstwo rozmów, więc cieszył się, gdy w domu telefon był, ale milczący. A telefon też tak wolał. I był na tak zwany wszelki przypadek. Czyli na niemejlowe kontakty z rodziną. Albo z przyjaciółmi.

I pewnego dnia Amerykanin zadzwonił do jednego z nich. Numer wydzwaniany był długi, bo choć dzwonił do Ameryki, to do zupełnie innej, która wcale nie nazywa się Ameryką, a Brazylią. I powiedział parę słów w języku, który nie był amerykański ani brazylijski, ale nie był też arabskim czy farsi czy bahasa, a szeleścił i szemrzał. A słów powiedział tylko parę, bo od przyjaciela usłyszał, że ów miał właśnie coś na głowie (a coś na głowie zazwyczaj odbiera głos) i że oddzwoni za parę minut. Ale minuty bywają różne i tym razem były długie i przyjaciel oddzwonił po pół godzinie.

I Amerykanin powiedział mu: wiesz, dziwna sprawa. Parę minut po zadzwonieniu do ciebie odezwał się telefon i myślałem, że to ty. Ale to nie byłeś ty ani rodzina, a jakiś głos zapytał mnie po angielsku czy mówię po angielsku, a gdy powiedziałem, że mówię, rozmówca przestał być rozmówcą, bo się rozłączył.

Więc przyjaciel z Brazylii zadziwił się  telefonem i pytaniami, które ludzie przez telefon sobie zadają, i gdy kończył rozmowę,  powiedział z akcentem, którego kiedyś nauczył się z West Side Story: I love America. America is beautiful country.

A potem myślał o kraju, z którego kiedyś wyjechał i o tym, że tamten kraj też chyba wyjechał i teraz jest gdzieś indziej.