Dzięki nieustraszonemu działaniu Michała Babilasa, który nie zawahał się przed wejściem do samolotu lecącego do Kanady, a w drodze powrotnej  przed załadowaniem sporej nadwagi (grizzlies and time lag notwithstanding) krzyż dziś mamy tu i nie musimy do Warszawy gonić, by za ręce się wziąć i odtańczyć tradycyjnego krakowskiego poloneza w rytmie czardasza.

Przy okazji, skoro już jesteśmy przy gusłach i wierzeniach, w poruszający sposób nameste pokazuje jak można zwalczać pojęcia, traktując z sympatią i szacunkiem osoby. Dzięki niemu odwiedziłem bloga pani Małgorzaty Chmielewskiej, siostry z powołania i z powołaniem. Mądrych i dobrych ludzi zawsze mile jest napotkać. I wynieść z wizyty jakąś piękną frazę, na przykład tę:

Ubóstwo nie zwalnia od myślenia.