Na trzy dni ta książka wyłączyła mnie z tzw. rzeczywistości – to znaczy przerzuciła do innej, wrogiej, przygnębiającej. Nie sądziłem, że porwanie Adolfa Eichmanna z Argentyny miało tyle historycznych i politycznych zawikłań i że dopiero przed paru laty prawdziwi uczestnicy zdarzeń ujawnili swoje imiona.

Nie będę wypunktowywać elementów, które zrobiły na mnie wrażenie – niektóre z nich są zręcznie ujęte w uwagach Daniela Passenta sprzed pół roku (bo książka ukazała się po polsku: Neal Bascomb, Wytropić Eichmanna, Znak 2009), parę celnych uwag jest w recenzjach z Merlina – a streszczenie fascynującego podsumowania dalszych losów uczestników akcji Mossadu, podane w epilogu, nie byłoby uczciwym działaniem. Nie chciałbym, by ktoś to robił z książką gdybym ja był jej autorem.

Więc tylko tyle o Hunting Eichmann. Czy to jest zachęta do czytania? Jakoś w innych kategoriach niż chęci leżą dla mnie takie lektury. Wydaje mi się, że znowu troszkę lepiej coś zrozumiałem. Ale rozumienie świata to gorzka satysfakcja.

A może jednak dodam coś. Wydaje się, że w recenzjach i opisach piszący nie skierowali się w tę stronę. Otóż autor niedwuznacznie daje do zrozumienia, że wskazówki lokalizujące Eichmanna w Buenos Aires pochodziły od jakiegoś tam żyjącego SS-mana. Ponieważ wiele agencji posiadało tę wiedzę nim dotarła ona do Mossadu,  niewykluczone, że było paru nazistowskich uciekinierów, którzy decydowali się na przekazanie takiej informacji. Może znajomość z takim człowiekiem rzucała zły cień na motywy i wspomnienia o organizacji, której mit kiedyś ich do niej przyciągnął. Proszę przypomnieć sobie zawikłania wokół działań Ryszarda Kuklińskiego, by odczuć smak tej skomplikowanego sosu z terminów „lojalność – uczciwość – zdrada”, który musiał osiąść na podniebieniu tych, co zdecydowali się mówić. Trudne wybory moralne to nie jest domena tylko naszych rodaków. Ale my wiemy, że SS to była organizacja zbrodnicza, więc nie musimy zastanawiać się nad komplikacjami związanymi z takimi refleksjami.