Dwie wczorajsze wiadomości zwróciły moją uwagę.

1. Izraelska decycja budowy kolejnych zakładów odsalania wody, które rocznie dadzą 150 milionów kubików. Zaczną działać już za trzy lata. Gdyby to równo podzielić na wszystkich mieszkańców owego kraju, każdy by dostał tylko stamtąd 20 kubików rocznie. Tam gdzie są pustynie i skały. Od razu staje się jasne czym byłby Bliski Wschód gdyby żyjące tam wzajemnym wybijaniem się ludy zapomniały na jakiś czas o swoich wojowniczych ponurych bogach i zajęły się wodą i jej użytkami.

2. Przegrana Północnej Korei z Portugalią stosunkiem bramek 7:0. A właściwie nie tyle wynik meczu czy sam mecz, co jego transmisja na żywo w koreańskim skansenie komunistycznym.

Po całkiem przyzwoitym wyniku, przegraną z Brazylią różnicą jednej bramki, tamtejszy rząd doszedł do wniosku, że lud powinien zobaczyć potęgę swego kraju odzwierciedloną w tym niesłychanie pokojowym i międzynarodowo przyjaznym spektaklu. Nie postawiłbym ani grosza na przeżycie przez wracających do swego kraju koreańskich sportowców ani następnego roku, choć nie wykluczam, że zamiast udusić ich jeszcze na lotnisku kochająca lud władza zgnoi ich w obozach pracy. Nie to jest ważne, bo codziennie gnoją tam miliony osób. Ciekawe jest jakie decyzje podejmą panujący tam mędrcy, by naród zapomniał o drobnym nieistotnym sportowym potknięciu i wrócił do wielbienia potęgi i wielkości swojej ojczyzny. Bo najważniejsza jest Północna Korea.

Oczekiwałbym niechybnego zbombardowania czegoś w Korei Południowej, choć godną wzięcia pod rozwagę opcją jest rozpoczęcie większej bojowej akcji, w końcu ten milion żołnierzy służby czynnej i siedem milionów rezerwistów aż się palą do wyzwolenia od imperializmu swoich południowych braci.