Tylko wyjątkowy psycholog wyobraziłby sobie przeszłość Sabriny. Zaradna, dobrze ustawiona w środowisku, świetnie zarabiająca, prowadząca życie swoje i rodziny z pogodą. Niby klasa średnia ale z nieprzeciętną klasą elegancji. I bardzo religijna. Weszła do jednego z brazylijskich kościołów ewangelickich i poważnie to potraktowała – ale powaga nastawienia nie odebrała jej poczucia humoru. I czasami strzeli jakąś anegdotą o jej losach  na faveli w Rio, w świecie sprawiedliwości ustalanej przez szefów od narkotyków, świecie łatwej śmierci i życia wydającego się lekkim, gdy nie ma co myśleć o przyszłości.

Kiedyś coś stało się w niej, zupełna odmiana. Ostatnim krokiem był wyjazd w dal, zostawiając styl bycia, znajomych, rozrywki. A przedtem już odmieniała obyczaje, wygląd. I dziwiła się jak żyły jej przyjaciółki. Któregoś dnia spotkała jedną z nich na ulicy, prawie nagą, krótkie z natury szorty jeszcze podcięte tu i tam, no, nie wytrzymała i spytała: „słuchaj, jak ty tak możesz w tym chodzić, przecież to niczego nie zakrywa!” Ta spojrzała na nią zdumiona i rzekła: „zwariowałaś? Przecież to ty mi kiedyś dałaś jak opróżniałaś szafę!”