To się dobrze nie skończy. A właściwie, mam jeszcze okropniejsze proroctwo: to się nie skończy.

Chodzi mi o efekty demonizowania adwersarzy politycznych.

Nasuwa się na myśl powiedzonko Kurta Vonneguta: jesteśmy czym udajemy, że jesteśmy, więc musimy uważać z tym, co udajemy (we are what we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be). Wydaje się  prawdziwa i ta jego odmiana: przeciwnik staje podobny do tego, co mu wmawiamy, więc powinniśmy uważać z tym, co mu wmawiamy.

Nawet po przegranej adwersarz nie zapakuje się do paczki i nie wyśle się na księżyc. Będziemy z nim współżyli  (mam nadzieję, że nie zdziczeliśmy do tego poziomu, by mu życzyć niechybnej śmierci) przez długie lata.

Pytanie w tym jak.