Dziennikarz zawahał się nieco przed wejściem do jaskini, ale wszelkie znaki graficzne na skałach i na ziemi napawały otuchą. Królowa Polski, Bolesław Chrobry, Jan Paweł II – aż dziw, że tyle plakatów mieściło się przy wejściu.

– Hm hm – chrząknął ostrzegawczo przekraczając wyimaginowaną linię między światami.

– Hm hm hm! – odchrząknęło zwielokrotnione echo, acz nie tylko.

– Jestem z Gazety...

– Z gów? – jęknął stęk.

– Ależ broń Boże!

– A, to Bóg zapłać! Czym kasa hasa, taka melasa!

Pojawiło się światełko, a w nim wiele przyjaznych twarzy. Otoczenie było biało-czerwone, z dyskretnymi elementami czerni, zaakcentowanej żółcią świec.

– Naczelny mnie przysłał z jednym pytaniem – przedłożył swój program dziennikarz.

– Jaka chata taka wata! Ładuj, Polaku.

– Chciałem potwierdzić czy rzeczywiście Ali Baba jest bardzo odmieniony.

– Iiii tam – usłyszał z boku, od typa z plakietką 37, ale w wyniku błyskawicznych szturchańców osobnik szybko zmienił zdanie i wkomponował się w ogólny zaśpiew:

– Oj, bardzo, bardzo! I to jak!

– Świetnie – ucieszył się dziennikarz – to w zasadzie wszystko, czego mi trzeba, ale tak na wszelki wypadek zapytam jeszcze: a panowie?

– Panowie co? – zdumiał się jaskiniowy lud.

– No, czy panowie też są bardzo odmienieni?

Wśród szmerów i szeptów wyróżnił się barytonowy baryton wielkiej krasy:

– Nasza rzeczniczka prasowa wraca za godzinę, czy byłby pan łaskaw?

– Ależ z największą rozkoszą – podkreślił dziennikarz i posuwistym krokiem tanga wydobył się z jaskimi. Z wewnątrz docierały doń okrzyki: „idź z Bogiem, dobry Polaku” oraz piękny rytm nieco bezmelodyjnej przyśpiewki:

Oj, dana, dana,
Oj, dana, dana,
Jaka to w nim
Hopla, hopla zmiana!