Bardzo słuszna uwaga. Ale przed tymi panami długi ciąg Ojców płodził takie pokręcone jajo, dzięki czemu mamy to, co mamy w dziedzinie chrześcijańskiej moralności. I kiedy czytam Eunuch for the Kingdom of Heaven nie wiem, śmiać się czy płakać - przecież to historia kilkunastu wieków rozważań nad tym jak i gdzie nasienie ma padać - i to rozważań typów, którzy oficjalnie zrezygnowali z używania go w jakiejkolwiek formie.

Uta R.-H. jako teolożka i chrześcijanka i tak wykazała miłosierdzie, atakując wyłącznie błędy i wypaczenia, nie istotę rzeczy. Gdybym to ja, niepoprawny ateusz, miał pisać na temat grzechów pierworodnych Kościoła i jego nieodpartej logiki, mógłbym się okazać nieco złośliwszy. ;)
A św. Augustyn jak najbardziej zasługuje na Nagrodę Pokręconego Jaja. Nie tylko za jego wiekopomną opinię o niemożności zbawienia poza Kościołem i niedopuszczalności pozainstytucjonalnych wykładni Pisma, dzięki której pierwotna chrześcijańska idea kościoła jako wspólnoty wiernych poszła na grzybki, niejaki Jezus Ch. został skutecznie wyrolowany i zaczął się długi, triumfalny marsz nieomylnej Instytucji przez stulecia. Nie, to nie było jedyne jego osiągnięcie. Należy wziąć pod uwagę również jego zasługi dla grzechu i grzeszników. Swoją nauką o predestynacji i (nie)wolnej woli dał co pokrętniejszym teologom znakomite uzasadnienie dla konieczności, a równocześnie niewłaściwości grzeszenia. Według logiki mniej więcej takiej: skoro zbawienie i tak zależy od po uważaniu przydzielanej łaski PB, to nie ma się co wysilać z niegrzeszeniem. Wręcz przeciwnie, im kto więcej nagrzeszył i mimo to na łaskę zasłużył, ten zapewne najbardziej się Stwórcy spodobał i bezapelacyjnie wygrywa casting. Żeby jednak maluczkim się we łbach nie poprzewracało i nie zaczęli grzeszyć ot, tak sobie, dla uciechy, bez głębokich teologicznych przyczyn, należy niepowołanym grzeszenia zabronić i na wszelki wypadek postraszyć ich ogniem piekielnym. Co też niezwłocznie zostało wykonane.
Iżby każdy wiedział, o co właściwie z tym grzeszeniem chodzi i nie próbował się wykręcać, że nie skapował, dobrotliwy Augustyn wskazał na wszelki wypadek na czym wic polega, ujawniając się przy tym jako wybitny genetyk. Ponieważ grzech pierworodny przeniósł się z pierwszych rodziców na wszystkich ich potomków drogą concupiscentia carnalis, cielesnego pożądania, najlepszą metodą zahamowania postępu tej choroby genetycznej jest wyeliminowanie pożądania we wszelkich jego przejawach. Wśród maluczkich oczywiście, bo uświadomieni, jak wiadomo, winni grzeszyć na potęgę i dać Stwórcy możliwość okazania łaski, żeby po szczęśliwie przeprowadzonym końcu świata civitas dei nie pozostało niezaludnione.
Jak wodać, odrzucenie, czy też w najlepszym razie małżeńskie skanalizowanie seksualizmu ogółu wiernych, przy równoczesnej cichej aprobacie dla grzeszenia przez wybranych (czyt.: kler), nie jest żadnym błędem czy wypaczeniem. To jest akt, za przeproszeniem, erekcyjny Kościoła, wbudowany w jego fundamenty. Żeby to zmienić, należałoby fundamenty rozwalić, a kto niby miałby to robić?
Ja się od razu odżegnuję, bo samo wyrażenie takiej myśli grozi rozerwaniem na strzępy przez żądny krwi tłum, a ja okropnie strachliwy jestem. ;)

Bobiku, Tyś zaiste Domini Canis, powinienieś wykładać Teologię dla Niewiernych - dawno już nie dostałem tak dobrego streszczenia. Po przeczytaniu cytatu, który przysłał(a) aleister myślałem sobie: i zria ty dumał czto ponimał po-anglijski ale teraz trochę się rozluźniłem.

rysberlin: nie trać nadziei, życie jest przed Tobą.

A że tak filozoficznie się zrobiło, sięgnąłem po History of Western Philosophy - mam tę niecienką (w obu sensach) książkę za wręcz zabawną, gdyby z niej uczono historii nauki i kultury, szkoła byłaby dużo mniej nudna. A poszedłem tam, bo pamiętałem moje rozbawienie sprzed wielu lat jak to Russell wywodzi z tej historii z gruszkami (str.323). Cieszyło mnie wtedy jak i dziś to podsumowanie: "He goes on like this for seven chapters, and all about some pears plucked from a tree in a boyish prank."

Nawiasem, nieco wcześniej jest słówko, że z owymi Wyznaniami św. Augustyn is in some ways similar to Tolstoy, to whom, however, he is superior in intellect.