Przyjrzyj się, proszę, tej liście tłumaczeń dzieła Carla Gaussa Disquisitiones Arithmeticae:

Stanowi ona stronę xi wydanej w 2007 zbiorowej pracy The Shaping of Arithmetic after C.F.Gauss's Disquisitiones Arithmeticae. By uniknąć nieporozumień, szybko wyjaśnię: to nie jest żadna bajka o zapoznanym geniuszu, który po wiekach uzyskuje uznanie. Gauss, tak jak Newton, od wczesnej młodości był doceniany, szanowany i studiowano go uważnie. Gdy miał 19 lat osiągnął wyniki gwarantujące mu sławę i wpisujące go do grona największych geniuszów tego świata. Disquisitiones napisał mając 21 lat, ale postanowił opublikować je całe trzy lata później. To opanowanie i obojętność dla pogoni za tytułem pierwszeństwa była u niego stała – może nie był tak radykalny jak Grigorij Perelman, ale był z tych, którzy zostawiają po sobie wyniki a nie dobra materialne i anegdoty o życiu seksualnym twórcy.

Niemniej jednak ten zestaw dat daje sporo do myślenia. Warto uświadomić sobie, że okres, w którym zaczęła się masowa produkcja wykładowców uniwersyteckich (a więc i matematyków) zbiega się z dramatycznym zanikiem znajomości klasycznej kultury, więc i języków określonych jako „martwe”. To znaczy, że łacina dzieła Gaussa czyniła jego oryginal niedostępnym dla olbrzymiej większości fachowców – znali je tylko z różnej jakości ściąg i opracowań.

Oczywiście zauważasz kiedy i gdzie nastąpił przełom? A w Związku Radzieckim nie wdawano się w jakieś niszowe nakłady; spokojnie założę, że rosyjskie wydanie miało co najmniej 20 tysięcy egzemplarzy.

Tyle na dzisiaj na temat kacapów oraz światowej kultury.