Andsol
co to znaczy krótki wpis , podasz definicję , ile slów i linijek powinien mieć by był , no własnie, jaki długi czy .......życzliwe słowa przyjaciół mogą być krótkie , byleby inspirowały do rozmowy , a ich działanie potrafi czynić małe "cudeńka"
Jeszcze raz ( wiadomo nietoperz woli powtórzyć :) )
Zdrowych, Pogodnych Świąt Wielkanocnych, pełnych wiary, nadziei i miłości. Radosnego, wiosennego nastroju, serdecznych spotkań w gronie rodziny i wśród przyjaciół
ps. moze po świetach znów coś ekscytujacego ?! poczytamy

@je-ko: co za szczęście, że andsol nie pochodzi od jakichś króli a od zwykłych polskich książąt. Niech królicze jajko nam świeci.

Tak to jest gdy nietoperz wleci na nie swój obszar lotów .Po kolei :
1. odpuść mi @ wole pozostac nietoperzyca :)
2.popisz szczerze i od serca ( co spokojny bezbożnik musi znosić za każdym razem)
3. kieruj sie własną intuicja i wyobraznia , w koncu dlatego Cię czytamy
4. nie sprawisz mi przykrości , choc ja nie nazywam nikogo agresywnym itd , życzenia sa formą przyjacielskich pozdrowień , moga byc na świeta i na weekend , jestem agostyczką
Życzę Ci zatem kolorowych snów porzadnego odpoczynku , duzo rozmów w miłym gronie

Sen mi rzekę przypomina
Ciągle zmienną w swoim pędzie.
Śnisz, a jesteś jak marynarz
Poddawany jej komendzie.
Doświadczenia łowisz w żagle
Wzorem innych poławiaczy,
Ale nigdy nie odgadniesz,
Co dla ciebie los przeznaczył.
I jak toczą się zapasy,
Trwają boje i zabiegi
Ażeby nie wypaść z trasy,
Lub nie rozbić się o brzegi. ("Rzeka")

@andsol:

Ale w zasadzie mam nastawienie takie jak nameste, który obrusza się na pozdrowienia na końcu komentarzy. Nie wiem jak on to motywuje, bo nie rozwinął swych sprzeciwów

Nie tyle się obruszam, co uprzejmie proszę, ale rzeczywiście ten rodzaj czczego rytualizmu chętnie sobie (i innym) darowuję, bo czczość jest czcza, a rytualizm nuży (i niczemu w kontekście bloga nie służy, nawet jeśli nie jest duży).

@fren: nigdy nie miałem przepisów dla innych na poprawne życie. Mówię o sobie, że nie lubię manifestacji dobrej woli skoncentrowanej w parę dni w roku i to jak raz tak zgranej w czasie, że jakieś typy z niewiarogodnie dziwną filozofią biorą je za poparcie dla swoich pokręconych idei. Oczywiście, świetnie jest, że rodziny mogą się spotkać, bo wszyscy mają luz, więc niech to będą życzenia Wesołego Luzu, Radości Wiosny czy Pierwszego Przebiśniegu, ale...

Nie wiem czy połowa ludu ma pojęcie o co chodzi w tych ideach, że ktoś za nas umiera a potem wynosi się z grobu, ale prawie wszyscy gonią na święcenie jajek, podtrzymując mit, że ci dobrotliwi panowie od kropielnicy są nośnikami jakichś szczególnych wartości. I ten nacisk, by przekazywać sobie dobrotliwe życzenia jest kawałkiem amplifikatora dla ich przesłań. Rozumiem uściski i wiwaty dla rodziny, ale obawiam się, że pozdrowienia w taki dzień nominalnie słane dla mnie są przede wszystkim ugięciem szyi w kierunku Watykanu.

Co do pokoleń bezbożników, to u Ciebie lepiej to się układa, ale nie wybijam pobożności z moich chłopców. Rodzic mniej liczy się jako źródło wiedzy o życiu, niech gdzie indziej odkryją co można wyczytać w Biblii. Aha, nie znam się za bardzo na ortografii, ale chyba andsol jest z małej litery.

@nietoperzyca

Każdy ma swojego bzika , Twój jest jak najbardziej wg mnie racjonalny

Mam też bzika na punkcie poprawnej pisowni (spacje przed przecinkami, po nawiasie otwierającym? -- tzw. "prawicowa interpunkcja", heh), nie lubię, jak mi się linkuje jakieś durne video, no i staram się pisać nicki dokładnie tak, jak proponuje to nicko-właściciel.

Mówiąc krótko: nie zwracaj na mnie uwagi w przyszłości. Miłego dnia.

Dowód niestałości. Skoro nietoperzyca (wpis z 2010/04/02 23:10:15) zaręcza, że mego uprzednio zamierzonego na niedzielę wpisu nie potraktuje jako osobistego ataku, wrócę do pierwotnego zamiaru; Sztuka banialuka zostanie zgodnie z pierwotnym planem na poniedziałek, a w niedzielę powiem parę ciepłych słów o religijnych obyczajach.

Skłoniła mnie do tego myśl, że choć kolejne święta w grudniu nieuchronnie nastąpią, to przecież ja mogę wcześniej zestąpić i milczeniem w kwietniu pomóc komuś w dopisaniu mnie do mitu o dobrych bezbożnikach, którym brakło bozi, ale w gruncie rzeczy bardzo za nią tęsknili i mieli szacunek dla wiary. A ja po prostu mam szacunek dla prywatności, dla niemieszania się w to, co się dzieje wewnątrz głów, rodzin, świątyń (przy oczywistych zastrzeżeniach o zgodności z panującym kodeksem karnym). Lecz gdy owe zjawiska przelewają się na publiczne tereny, rzecz bardzo odmienia barwy.

@nietoperzyca: zręczna jesteś w grach słownych, ale uznanie dla radzenia sobie z piłką nie jest uznaniem dla sensu gry. Nie wiem o czym mówisz w zdaniu ja nie mam tego problemu co masz Ty ale domyślam się, że dostałem Czarnego Piotrusia, by być z problemem to cos niemiłego. Nie mam wśród przyjaciół wyznawców judaizmu czy hinduizmu, a że jeden z nich był prawosławny dowiedziałem się po jego pogrzebie, bo mi mówiono, że tam był pop.

Można świętować wszystko [...] Ależ jasne. Ale omijasz moją uwagę, że tylko przy okazji dwóch świąt chrześcijańskich jest zalew publicznych deklaracji o dobrej woli.

zawsze łatwiej było przeprowadzić proces negacji - no i do pary dostaję Czarnego Pawełka. Negować jest brzydko, afirmować - szlachetniej.
Ale zerknij na to inaczej: jeśli Ziutek oznajmi, że dostał od Napoleona maila mówiącego o zamiarze wojny przeciw Rosji, nie mam żadnej racjonalnej potrzeby negowania tej afirmacji, wystarczy mi ukłonić sie i powiedzieć "to do jutra". Jeśli on chce mnie przekonać, że to zjawisko, które powinienem uznać za część mojej rzeczywistości komputerowej, będzie musiał nieco popracować. On, nie ja.

Jesli juz gdzies mnie musisz przypisac do jakiejś szufladki [...] Nie, nie muszę, nie potrzebuję, nie widzę w tym żadnego pożytku. Miarą jakości naszej cywilizacji (głównie: systemów komunikacyjnych) jest to, że w olbrzymiej ilości kwestii interesujących mnie mogę porozumiewać się z mnóstwem inteligentnych i wykształconych ludzi bez zastanawiania się jakie są ich metafizyczne przekonania i jak każdy z nich odnosi się do kwestii trwania po swojej śmierci.

Składnię "@x" widzę od początku mego blogowego życia jako skrót zwrotu "do x-a". Wydaje się pożyteczny gdy wpis nie ma jedynego komentatora. Jeśli z jakichś przyczyn ten obyczaj Cię uwiera, postaram się zapamiętać, by przed Twoim nickiem go unickać.

Aha, nastaję na pisowni "andsol" minuskułami. Pozwól, że w świecie tak pożądającym majuskuł pozostanę wśród tych, których nick tego nie wymaga.

nietoperzyco, nie wiem o jakiej cesze programu mówisz - jak na tej stronie nawet widać, powyżej mego wpisu jest ksywka użytkownika z małej litery, bo tak ją zapisałem w ustawieniach. Majuskuły czasami ten i ów czytelnik wstawia i bywa, że wtedy mówię o tym, ale o irytacji nie ma mowy, sam fakt zaglądania tu i komentowania jest gestem sympatii (no, chyba, że ktoś przyjdzie, by obsobaczyć :D ) i nigdy o tym nie zapominam.

Nawet jeśli tak widzę komentarze, nie zawsze je rozumiem - stronę werbalną czy podteksty. Powiedziałbym po portugalsku que nossos santos não batem - jest odmienność poetyk; jesteś tak deklaratywna, że muszę powątpiewać w realność zjawisk. Gdy piszesz razem z przyjaciólmi obchodzę ich świeta prawosławne , judaistyczne czy hinduistyczne przyznaję, że jako program społeczny brzmi to świetnie, ale zastanawiam się kto w Polsce ma tylu przyjaciół (o ile nie chodzi o przyjaciół z facebooka), że wśród nich, w realnym, fizycznym otoczeniu znajdzie czynnych wyznawców prawosławia i judaizmu i hinduizmu.

Na niepełne przemyślenie moich uwag wskazują też zwroty takie jak ten: nie obracasz się w inkubatorze gdzie tylko ateiści żyją. Czy mam kogoś inaczej traktować dlatego, że wyznaje tę czy inną wiarę Druga część jest niemiła, bo imputuje, że to ja źle traktuję wyznawców jakiejś wiary, a pierwsza pokazuje, że wdajesz się i tu w dyskursy bez szacunku dla realnego świata.

Podam Ci jeden prosty przykład: nie był ateistycznym inkubatorem Instytut wrocławski, w którym spędziłem nieco lat, były tam koleżeństwa, znajomości i przyjaźni - ale dopiero po wielu, wielu latach dowiadywałem się (niekiedy), że ktoś był wyznania augsburskiego, ktoś z żydowskim nazwiskiem był katolikiem a jeszcze inna osoba mówiła przyjaciołom, że była agnostyczką - a już zupełnie obojętne było czy oraz kto był Żydem. Otóż w normalnym świecie (a Instytut był normalnym światem) kwestie wiary były prywatną sprawą, nie z wizytówki umieszczanej na drzwiach.

Katolicka rekonkwista z ostatnich dziesięcioleci w Polsce wypycha na pierwszy plan różnorodne prywatne sprawy: kto poddał się aborcji, kto z kim żyje bez podpisu proboszcza, kto u podobnej płci szuka partnerów, kto do jakiego kościoła chodzi i czy konfesjonał odwiedza. Więc zauważ, że postulatem nie jest zakaz wiary czy eliminacja katolików z kręgu znajomych znajomych, ale stworzenie warunków, gdzie bezbożnik może żyć nie musząc słyszeć wokół walczących deklaracji i sam będąc do nich przymuszany.

nietoperzyco, z pewnym nakładem pracy dowiodłaś, że niektórzy ludzie (jak i Ty uprzednio) nie zwracają uwagi na te detale. Przyznaję, że czasami wymaga to ode mnie chwili zastonowienia, np. Teresa Stachurska jest zarejestrowana jako użytkownik "teresa.stachurska" ale dziwne by było zwracanie się do niej "tereso". W innych wypadkach nie ma to większego znaczenia. Za wyjątkiem Kurandy, którego podeszły (pod 130 lat) wiek wyjaśnia czemu nie radzi sobie z niektórymi drobiazgami.

Twój wykładowca na polskiej uczelni użył w czasie zajęć zwrotu "opieprzona"? Cóż, wierzę w każdy poziom chamstwa. Kiedyś przyjechała tu ekipa słynnych polskich ekonomistów i politologów i tak rzucali między sobą maciami (bo czemu wśród Brazylijczyków mieliby się krępować?), że ostatni raz coś podobnego słyszałem na poligonie. Czyżby rzeczywiście wrocławska matematyka była niegdyś wyspą przyzwoitości? A może to jednak Ty miałaś pecha?

@ andsol - co to znaczy "długie s"? Fonetycznie czy graficznie? Z tym F/S to dla mnie szczególnie ciekawa sprawa, ponieważ mam nazwisko na F, a w polszczyźnie oryginalnie nie było głoski (ani, co za tym idzie znaku graficznego się nie używało) F - pojawiła się dopiero pod wpływem niemieckiego jakoś bodajże w XVI w. (gramatyka historyczna była moją piętą achillesową, więc szczegółów nie pamiętam). No więc pojawiła się dość dawno, a do dziś najczęstszym błędem, jaki ludzie robią, kiedy podaję im nazwisko jest zapisywanie go przez S, dużo rzadziej przez D. W Niemczech, Anglii, Włoszech, Grecji, Francji nie mają z tym problemu, więc musi mieć to związek z późnym pojawieniem się F w polszczyźnie (dowód na powolność ewolucji ;)

Ciekawa jestem, jak się do tej kwestii fonetycznej mają te Twoje, a raczej Weekleya, przykłady z przechodzeniem S w F - może podobieństwo tych głosek dla ucha jest tak duże, że kopista po prostu znał inne brzmienie słowa i zapisał je zgodnie ze swoim przyzwyczajeniem słuchowym? W polskim mamy taki przykład, który skądinąd ze względu na dokładne datowanie stanowi pewną datę, kiedy już Ó wymawiane jest jako U, a nie długie O. Mianowicie w jakimś tam tekście po raz pierwszy pojawia się "ogórek" przez Ó, mimo że pochodzi z niemieckiego "gurke" i tak był początkowo ponoć pisany.

W tym węgierskim to ciekawa sprawa, bo słowo całkowicie zmieniło brzmienie (właśnie ostatnio opanowałam fonetykę węgierską w ramach próby nauczenia się podstaw tego języka ze względu na częste podróże przez Bałkany). Tu masz przejście od fonetycznego "sz" do "f", no i "ü" i "ö". Swoją drogą mój słownik podaje, że föveg to tiara, a nie kapelusz ;)

Ja też nie wiem, czy już za następnym razem uda mi się odróżnić w słyszeniu i wymowie o i u z umlautem i cudzysłowem... to tylko różnica długości, a ponieważ w polskim iloczas zanikł daaawno (łatwiej się zapomina niż przyswaja nowe...), to mamy trudności z łapaniem takich niuansów. Nie wiem też, jak szybko wymięknę z tą nauką, choć zamierzam się w przyszłym roku na kurs zapisać, zobaczymy... A w okolicach Tokaju/Egeru/Miskolca to się obowiązkowo zatrzymuję za każdym przejazdem :)