Poniższe refleksje zamieszczam tu (rzecz oczywista) za zgodą ich autora, przy jego zastrzeżeniu „jeśli myślisz, że ktoś to przeczyta”. Obiecałem mu, że jeśli nikt nie przeczyta, to ja sam to sobie parę razy odczytam.

Wacek Timoszyk

Myślałem teraz jak wielkim niebezpieczeństwem są wulkany. Właściwie wszyscy siedzimy „jak na wulkanie”. Najgorsze są tak zwane superwulkany. Wybuchają niezmiernie rzadko, ale za to skutecznie. Średnica ich kraterów dochodzi do 300 km. Ten na Islandii ma zaledwie 0,5 km. Superwulkanem jest Yellowstone. Jego średnica to tylko 50 km. Wybucha średnio raz na 60 tysiecy lat. Właśnie tyle wiosen minęło od ostatniego wybuchu...

Słowa wiosen użyłem celowo. Year i Jahr to germańskie słowa. Jednak i w naszym słowiańskim na wiosnę mawiało się kiedyś bliźniaczo jar, co do tej pory zachowane jest jako jara pszenica. Czyżby germańskie ludy liczyły czas wiosnami, zamiast pięknymi gorącymi latami?

Na temat emisji CO₂ z naszych kuchenek gazowych zapisano stosy papierowych cegieł. O tym co się dzieje we wnętrzu Ziemi idealnie głucho. Chyba tylko raz czytałem artykuł na temat tego jakie to pierwiastki promieniotwórcze mogą się w jej wnętrzu rozpadać i zasilać ciągle głodne energii wulkany. Do zbilansowania zabrakło jednak przynajmniej połowy tej energii jaką obserwujemy. Czasem myślę czy nie zachodzą tam jakieś całkiem egzotyczne procesy nuklearne, łącznie z tak zwaną zimną fuzją. Jeśli ciężkie pierwiastki ciąża ku środkowi, to być może powędrował tam także uran i zaowocował tam reaktorkiem. Taki naturalny reaktor jądrowy był sobie kiedyś gdzieś na wybrzeżach Togo czy Dahomeju. Chłodził go ocean, aż się uranowe paliwo wyczerpało.

PS. Wybuch islandzki może spowodować pewne ochłodzenie Europy na parę lat, jeśli jeszcze zechce mu się posmrodzić. Przyczyną są związki siarki, które blokują promienie życiodajnego Słońca. Więc ten wulkan według obecnej ortodoksji niezwykle przyjaznym nam, ludziom jest.