Niedawno po uczynieniu paru kąśliwych uwag na temat kardynała Dziwisza (gdzie nie przypisałem mu odpowiedzialności za ukrywanie przed JPII wiadomości o skandalach pedofilskich, bo nie wiem czy w istocie je ukrywał) przeczytałem:

Ty jesteś chory na nienawiść do katolickiego spojrzenia na Polskę

Dwa elementy tego oskarżenia mnie zastanowiły. Po pierwsze, wiele potęg tego świata prewencyjnie broni swych reprezentantów, bo są reprezentami potęg – wielkie konglomeraty mają świetnie płatnych adwokatów, potrafiących dowieść, że ciało dyrektorskie składa się z żywych świętych; szacunek do instytucji zakazuje źle mówić o wybranych demokratycznie władzach – i pamięć pięknych dla KK czasów, gdy on był władzą także świecką przenika przez różne wpisy sądowe, nakazujące czcić niby symbole religijne, ale w istocie broniące dyrekcję firmy. Więc kto wie, moje porównanie Dziwisza wpychającego gdziekolwiek interesy KK do przekupki sprzedającej nabiał może być podstawą do oskarżenia jego reprezentantów prawnych o zniewagę KK. Ale że szeregowy członek instytucji natychmiast bierze się do obrony hierarchii jest dowodem sporej identyfikacji – nie z religią, a z jej doczesnymi reprezentantami. I to jest jedna trudna strona polskiego katolicyzmu. Jeśli z Dziwisza trudno zakpić, to ostrzejsza uwaga (jakby rzeczowa nie była) o działaniach JPII jest bezmyślnie, automatycznie odbierana jako atak na polskość i jej blaski.

A drugi element to sugestia, że nastawienie antykatolickie jest czymś tak oczywiście złym, że dyskwalifikuje ono rozmówcę.

Geograficzna zależność takich przekonań jest oczywista, można w Polsce nosić przylepkę „Islam to nienawiść” albo „czekamy na koniec castryzmu” ale „katolicyzm to polskie nieszczęście” w najlepszym wypadku zostanie poczytana za prowokacyjny dowcip.

Myślenie hipotetyczne nie jest sztuką narodową Polaków. Tu nigdy nie toczono debat „czy ateista mógłby być dobrym prezydentem?” a po prostu podjudzono tłum: „Narutowicz to ateista i mason” i jakiś dobry młody człowiek wziął na siebie obowiązek wysłania go do Boga, za co jest czczony do dziś przez niebłahy odłam narodu. Oczywiście nie można złożyć na konto KK tego morderstwa, bo przecież mordercą był rzeźbiarz a nie ksiądz.

To druga cecha naszego katolicyzmu: chce on, by mu pamiętać wspaniałe momenty ale ma gwałtowną amnezję gdy chodzi o przewiny. Nawet do oczywistej i podsycanej przez wieki nienawiści do Żydów nie chce się przyznać. Tu zachęcę do paru stron prozy Tomasza Mirkowicza, z pielgrzymki do Ziemi Świętej Egiptu – to nie zapis historyka ale skrypt do ważnych wycieczek w historię, które nieuchronnie potwierdzą, że pisarz potrafi być tak sumienny jak historyk. Nawet gdy dochodziło do wybąkania, że coś tam w historii było niedobrego, proste wyznanie winy JPII chował pod opowieściami o jakichś „starszych braciach w wierze”, jakby to był wewnątrzkościelny spór.

To nie jest żadna kwestia dalekiego planu, a historia nowożytna. KK sprawił, że wielonarodowa Rzeczpospolita ewoluowała ku etnicznej Polsce i to religijne nastawienia, a nie dbałość o obywateli Rzeczpospolitej sprawiły, że Piłsudski nie chciał włączenia do Polski zbyt wielkiej części Białorusi, bardzo historycznie związanej z Rzplitą, bo za dużo by było prawosławia; a Dmowski martwił się, że 3 miliony Żydów zbyt wielkie znaczenie mogło mieć w odrodzonej Polsce. Czemu nie przeszło mu przez głowę, że jeśli wyższość Żydów polegała na religii to Polacy mogliby przechodzić na judaizm? A jeśli to miał być czynnik etniczny, to należało wspierać mieszane małżeństwa? A gdyby szło o kulturę, to można było zachęcać etnicznych Polaków, by częściej się myli, dłużej się uczyli i więcej pracowali? Cóż, dogmat katolicki zamyka oczy i mózg.

Trzecią nieznośną cechą jest bezmyślne powielanie nonsensu o jedności czasowej Polski i jej chrześcijaństwa, skąd rzekomo ma wynikać jedność pojęciowa. Przede wszystkim to jest fałsz, ale nawet gdyby był prawdą, tyle w tym wartości co w ewentualnym argumencie Rosjan, że skoro dominowali w polskiej polityce przez sto lat, a potem na sto pięćdziesiąt lat wchłonęli Polskę do swego kraju, to polskość jest pojęciem nieodzownie związanym z ich państwem. Co nawet wyrażają we frazie o kuricy, tak dla mnie sympatycznej jak owe zapiewy o tysiącleciu chrześcijaństwa. Trwało ile mogło i mam nadzieję, że powoli stanie się kwestią indywidualnej wiary a nie publicznego interesu.

Czwartą, powiązaną z poprzednią, jest przełknięcie nawet przez elity zupełnie chorej wizji historii, narzuconej przez świetnego literacko ale niezbyt rozgarniętego filozoficznie pisarza z XIX wieku, ukrywającej jak bardzo przegnicie struktur państwowych od mniej-więcej połowy XVI wieku było powiązane z podporządkowaniem Rzeczpospolitej interesom KK – jak 250 lat awanturnictwa religijnego przyniosło upadek tego Imperium. No, później odrodziliśmy się, ale z nienawiścią do Ukraińców i Żydów – i chyba do samych siebie, bo trudno mi znaleźć przykład innej nacji, gdzie bezinteresowna zawiść i pieniactwo tak głęboko przenikają życie społeczne. By pogorszyć sprawę, wszystkich w Rzplitej, których nie dało się przymusić do konwersji na katolicyzm, ogłoszono zdrajcami, bo w istocie nie znajdując opieki u swego króla nierzadko musieli ratować życie i dobra zawierając pakty z innymi władcami. Cóż, z mojego odczytu historii jasno wynika, że to KK zdradził Rzeczpospolitą.

Oczywiście niełatwo by było taki tekst wprowadzić do dzisiejszego podręcznika historii – ale przypomnijmy sobie, że jeszcze 100 lat temu podręczniki nie wątpiły, że krajami rządzą pomazańcy Boży, przez Pana samego wybrani i w nadludzkie walory wyposażeni.

Dzisiejsza niewiarogodna hipokryzja do piąta cecha. Co to za organizacja, w której  jedne usta przedkładają subtelne rozważania o charakterze zła i dobra, a inne prostą i wulgarną ewangelię nienawiści? Organizacja, która straszy miliardami, które mogłaby Polska potrzebować oddać Żydom, gdyby uznać ich roszczenia do dawnych posiadłości, a jednocześnie zagrabia tereny, budynki i dobra, bo rzekomo kiedyś to do KK należało? Przecież gdyby potomek polskiego Żyda dostał dziś w Kraju fabrykę, nie rozmontowałby jej i nie zawiózł do Nowego Jorku, a sprawnie by się wziął za produkcję; a KK... miejmy nadzieję, że kolejny rząd nie odda Watykanowi Wawelu, bo to takie katolickie miejsce.

Czy jestem antykatolicki? Ależ oczywiście, że tak. Jak może nim nie być człowiek zalewany filozofią zafascynowaną śmiercią? Gdy frankistowski generał wrzasnął „viva la muerte!”, było to dowodem jego schorzenia. A czym się różni od tego olbrzymia część chrześcijańskiej symboliki?

Czy jestem tolerancyjny? Ależ jasne. Jaka by to nie była wiara, co bym o niej nie myślał i jak bym z niej nie kpił w gronie podobnie do mnie myślących, nigdy nie poprę zakazów gromadzenia się, wyznawania, wydawania pism czy emitowania tv. Oczywiście, wiele treści musi być zastrzeżonych dla dorosłych, zabroniłbym natychmiast uczestnictwa w pielgrzymkach na Jasną Górę nastolatkom, bo mogą być tam narażeni na rasistowskie i antyżydowskie homilie fanatycznych księży – takie wpływy mogą zwichnąć charakter młodych ludzi (o niestosowności nauczania etyki przez przedstawicieli monoteistycznej wiary nawet mówić nie warto) – ale w domach... a niech każdy wielbi sobie co chce, słonia, Jezusa, Trockiego, Pinocheta czy Buddę, o ile swymi działaniami nie interweniuje w życie sąsiadów.

Tolerancyjność nie zobowiązuje mnie do prokatolickości czy faworyzowania KK. Tolerancyjność zabrania wtrącania się w prywatne życie dorosłych ludzi, których działania nie kolidują z postanowieniami Kodeksu Karnego. Tyle mego przesłania na dzień, w którym KK wmawia urbi et orbi, że Polak to katolik, a dawne rytuały życia i radości zagrabia dla swoich ponurych obrzędów cierpień i wychodzenia z grobu.