Na wykładzie, w którym uczestniczyłem kiedyś w Seattle w stanie Washington, przyjezdny artysta z Zimbabwe Dumisani Maraire wszedł na scenę trzymając okrągłe pudło rezonansowe mające wewnątrz piętnastoklawiszowy instrument. Obrócił się do słuchaczy i wzniósł pudło nad głowę. „Co to jest?” wykrzyknął. Nie było odpowiedzi. „W porządku” powiedział, „to jest mbira; M-B-I-R-A. To co, co wam powiedziałem, że co to jest?” Parę osób odpowiedziało: „mbira, to jest mbira”. Większość zaskoczona siedziała w milczeniu. „No więc co to jest?” powtórzył Maraire, jakby zirytowany. Więcej osób odpowiedziało: „mbira”. „Jeszcze raz” nastawał Maraire. „Mbira” odkrzyknęła sala. „Jeszcze raz!” krzyknął on. Gdy wszyscy zaintonowali „mbira”, Maraire zaśmiał się głośno. „Świetnie” zakpił dobrodusznie, „to w ten sposób chrześcijańscy misjonarze nauczyli mnie mówić «pianino»”.

To Paul Berliner w The soul of mbira, do znalezienia tutaj.

A drugi cytat bierze się stąd:

[Instrument] używany do kontaktowania się z przodkami i opiekunami plemiennymi, do odganiania złych duchów i wspierania sił życiowych. W okresie kolonialnym w Afryce misjonarze nauczali, że mbira była złem i zniechęcali do używania instrumentu.

Nazywanie go „kciukowym pianinem” wydaje się przesadą. Mbira istnieje parę tysięcy lat dłużej.

Obrazek jest pożyczką, inne warianty instrumentu są łatwe do znalezienia w Sieci. Technikę wkładania małego prawego palca do otworu i resztę szczegółów muzycznych opanujesz słuchając nagrań w każdym dobrym youtubie blisko ciebie.