Jeśli dobrze rozumiem to miałoby być coś co tę nadzieję wzmocni. Nie wiem jak tego szukać? Płaczę. Szlocham. Kurczę się w sobie. Aleksandra Natalli-Świat była moją najbliższą przyjaciółką. Znałem ją od 30 lat. Budzę się następnego dnia i wciąż to samo. Ciała są zmasakrowane. Niektóre rozczłonkowane. Dzisiaj okazało się, że już nie trzeba tam jechać żeby ją rozpoznawać. Niektórzy mieli przy sobie dokumenty. Ola była zdyscyplinowana. Rozpoznano 56 ciał.
Już sobie to wyobrażałem: podzieliliśmy zwłoki na męskie i żeńskie. Parytet śmierci jest tu na korzyść kobiet. Ta alejka po prawej mniejsza. Mniej obrazów śmiertelnej intymności trzeba by rozpoznać. Szykowałem się żeby zadzwonić do Jacka (jej męża) żeby go wspomóc, ale wciąż stwierdzałem, że strasznie jestem słaby, że chyba nie dałbym rady, bo beczę co chwilę.
Pomyślałem też, że w takiej masakrze najbardziej rozpoznawalni są ci wytatuowani.

Jestem zachwycona postawą Rosjan. Dziś na wykładzie z historii Polski rozpłakałam się, bo musiałam użyć słowa Katyń, a wskutek wydarzeń skorygować je "tamten pierwszy" i popłynęły łzy. Przeprosiłam studentów i się rozstaliśmy. Koledzy poratowali mnie kieliszkiem wiśniówki, i poszłam dalej uczyć. Wczoraj, dziś cały dzień zajęć, oprzedzanych minutą ciszy, ale prowadzonych, bo kiedy państwo jest tak zachwiane, trzeba działać i nie wolno sobie robić wolnego z powodu rozchwianych emocji.
Tadeuszu Kurando, przyjmij moje najszczersze kondelencje. Ja nie straciłam tam nikogo bliskiego, a jednak jako Polka też poniosłam stratę - jednak rozmiaru Twojego bólu nie jestem w stanie sobie wyobrazić.
Wierzę, że jest przynajmniej jeden sens tej tragedii (nadajemy go, bo jakże inaczej się uporać z tym wszystkim): kłastwo katyńskie już nigdy nie będzie możliwe, za to możliwe będzie pojednanie. "Zapytajcie Polaków. Oni wiedzą".