Ufam, że cytaty w prasie są poprawnie przełożone z włoskiego (?) i wiernie oddają myśl Pierwszego Katolika. Chodzi mi o komunikat po jego spotkaniu z głowami kościoła irlandzkiego i o oficjalną pozycję Kościoła na temat tego, co działo się przez kilkadziesiąt lat i o czym mówiono i pisano w świeckim świecie przez lat kilkanaście.

„W oświadczeniu, wydanym po dwudniowej naradzie Benedykta XVI z 24 irlandzkimi hierarchami podkreślono, że Kościół irlandzki będzie współpracował z wymiarem sprawiedliwości tego kraju w wyjaśnieniu przypadków pedofilii.”

Informacja pocieszająca czy pocieszna?

„Ojciec święty zauważył, że seksualne wykorzystywanie dzieci i młodych ludzi jest nie tylko ohydnym przestępstwem, ale także ciężkim grzechem...”

Domyślam się, że Ojciec święty ma to przekonanie nie od dzisiaj. Gdyby je wysłowił dawniej (zamiast upychać korespondencją z całego świata o kościelnej pedofilii do watykańskich archiwów) pewna część tych ohydnych przestępstw nie zostałaby dokonana.

W unikaniu odpowiedzialności pomagała też obfitość „ciężkich grzechów” – bo zależnie od momentu i miejsca Kościół nadawał czy nadaje tę klasyfikację masturbacji, życiu płciowemu poza ślubem, życiu płciowemu w małżeństwie bez intencji posiadania dzieci, związkom homoseksualnym dorosłych ludzi, stosunkowi przerywanemu, seksowi oralnemu, seksowi analnemu, rozwodowi, wyśmiewaniu się z Ducha Świętego, kopnięciu gipsowej figurki świętego, a już nie mówię jakich strasznym grzechem jest siusianie na ołtarz. Więc gdy brak społecznie zrozumiałej gradacji ciężaru grzechów, każdy pedofil i gwałciciel ukryty w Kościele jakoś się wytłumaczy przed Bogiem. A brak szczególnej powagi w dawym traktowaniu tego „ciężkiego grzechu” umieszcza stwierdzenie Ojca świętego w księdze nauk bliżej rozdziału o dobrych intencjach niż opisu historii Kościoła.

„Zdając sobie sprawę z tego, że bieżąca bolesna sytuacja nie zostanie szybko rozwiązana (papież) polecił biskupom, by podjęli problemy z przeszłości z determinacją i zdecydowaniem i by stawili czoło obecnemu kryzysowi z uczciwością i odwagą...”

Moja znajomość nowomowy każe przypuszczać, że „bolesna sytuacja” to nie powikłania psychologiczne skrzywdzonych młodych ludzi i cierpienia ich rodzin, ale potrzeba patrzenia w twarz wiernym, podejrzliwie traktującym zaproszenia do zakrystii oraz zawołanie: „pozwólcie dziateczkom przyjść do mnie”. O co chodzi z „rozwiązaniem sytuacji” przekracza moje zdolności interpretacji. Czy o dobrowolną rezygnację z uwiedzeń i gwałtów i wyspowiadanie się?

Nie ma słowa o tym czy to początek takich spotkań, dla hierarchów każdej z nacji z osobna, czy też w jego mniemaniu jest coś tak paskudnego w irlandzkich genach, że tam była konieczność grupowej narady, a gdzie indziej są tylko izolowane przypadki, do rozwiązania przez przeniesienie ohydnego przestępcy do innej parafii.

Całe szczęście, że oddany pieczy Królowej Maryi Panny Lechistan wolny jest od tej klęski. Dzięki temu łatwiej widać tu czym jest „sytuacja” innych.

Tomy spisano o tym co jest tu przyczyną a co skutkiem. Strach przed związkami emocjonalnymi i ich konsekwencjami prowadzi osobę do instytucji, która domaga się celibatu – czy też ten wymóg naturalnie selekcjonuje młodych, których kobiecość nie pociąga? Tak czy inaczej, nawet jeśli mniej intensywna czy przytłumiona, seksualność ma swoją ważną rolę u prawie wszystkich ludzi. Wysoka i nieuchronna jest cena gdy młodzi ludzie degenerują tak brutalnie swój kontakt społeczny ze światem. Rzecz nie tylko w stosunkach płciowych ale we wszystkich typach kontaktów między mężczyznami i kobietami.

Czystość, gdy nie jest zasłoną, stanowi formę masochizmu: to normalne, że może doprowadzić do zachowań sadystycznych i skrzywionego poczucia wartości. Hindusom nigdy nie wolno przyjąć ślubów czystości zanim nie poznają życia seksualnego. Nie można zrzec się czegoś, czego się nie zna. Nie jest cnotliwym biedak, który wyrzeka się bogactwa.

To Alain Daniélou w The Way to the Labyrinth (na str. 12).

Sytuacja jest od dawna znana, zrozumiała i o przewidywalnych skutkach. Czemu jest podtrzymywana?

To jest ważny kościelny rytuał sprawdzania kto zasługuje na raj. W oryginale grała Ewa z Panem Bogiem. Tu są księża i B16. „Macie oto przed wami rumiane policzki i zaokrąglone pupki, ale ich tykać nie wolno”. Natura kusi: „no czemu się tak strasznie męczysz?” Więc niejeden ksiądz nie męczy się i idzie tam gdzie mu zabroniono.

I gdyby to był seks konsensualny, między dorosłymi, słowa bym nie rzekł. Ale niestety rola jabłek przypada dzieciom.