Całe szczęście, że w szkołach nauka historii to dzielni królowie, piękne podboje i patriotyczny lud, bo przecież słysząc prawdę młodzież demoralizowałaby się okropnie szybko. Ale gdy charakter już jest ustalony i ma niewielką szansę na wymianę, rosnąca ciekawość faktów nie grozi moralną katastrofą. Odwiedzającym ten blog dorosłym osobom, przekonanych (jak ja), że w kwestii danych grano z nimi przeważnie w bambuko, przekazuję zaczynający się teraz cykl jednotematycznych wpisów, zawierających kęsy książki Spotkanie w Poczdamie (Meeting at Potsdam). Wkrótce po pierwszym wydaniu w 1975 roku była to „Książka miesiąca”, ale miesiąc minął i po tylu latach ma sens przypomnieć ją. Autor, Charles L. Mee, ma teraz prawie 72 dwa lata i wikipedia opowie jak je używał. Tu istotne jest, że jako doświadczony autor teatralnych sztuk wiedział, że odbiorcy nie należy nudzić, co odróżnia go od większości osób dokumentujących niedawną przeszłość.

Przedstawiane urywki pojawią się w sekwencji logicznej, lecz nie tematycznej czy chronologicznej. Logiką wyboru rządzi upał. Gdy jest ponad 30°C, skłonny jestem wybierać kawałki krótsze. Ach, tłumaczenie (azaliż pierwsza próba przekładu na polski?) jest obijalne, bo niebezpośrednie z oryginału. Ponadto zakładam, że kto tu się pojawia nie potrzebuje wyjaśnień dotyczących trzech jedności tego dramatu.

Dzisiejszy urywek (a mam 33°C) wyjęty jest z rozdziału XVII. Nowa ekipa brytyjska (Labour Party wygrała wybory i Churchill nie spotka się już z jakże lubionym przezeń Joe) pojawia się na scenie i poznawszy szybko Stalina nocą pojawia się w „Białym Domku” na towarzyskie spotkanie z Trumanem. Bohaterem epizodu jest Ernest Bevin, nowy brytyjski minister Spraw Zewnętrznych. Natomiast admirał William D. Leahy, członek delegacji USA, wybór w pewnej mierze zawdzięcza swoim zaletom: „był przewidywalny [...] i nieodmiennie lojalny swemu szefowi”.