Czy dnia 9-go albo 19-tego ktoś myśli, że kończy się kolejna dekada? Niezbyt to prawdopodobne, dekadę kojarzymy z dekalogiem, dekalog z dekagramem i już jesteśmy przy dziesięciu palcach. Przy dniach i przy strachach liczenie idzie nam jak po maśle.

Gorzej gdy w rachubę wchodzą lata. Nie, nie one wchodzą, my je przeliczamy. Ale „my” rozkłada się na mniejszość i większość, a dziesięć lat temu większość zdecydowała, że milenium kończyło się 31/XII/1999. Mogło być gorzej, większość mogła postanowić, że 1/I/2000 nie wolno było jeść drobiu, bo kura grzebie pazurami do tyłu, a w nowy rok trzeba do przodu. Albo mogła chcieć jeść świninę, bo to tłuste mięso, a tłuszcz to bogactwo, które by było przyniesione przez jedzenie tłuszczu na początku roku. No, krótko mówiąc, większość mogła być jeszcze okropniejsza i przesądniejsza niż była.

Ale i tak była okropna. Bo dała sobie wmówić coś prawie tak morderczego jak AIDS, a nazywało się to Y2K. Ściślej Y2K bug, czyli pluskwa Roku 2 Kilo.

Kretyństwo wzięło się z poprawnej obserwacji, że komputerowy system operacyjny DOS był wyklepany na odwal się, na parę lat, ale potem kupiono mu graficzną nakładkę, którą Unix ma za darmo i nazywa się ona X, a kupiona dla DOS nazywa się Windows. I pod tą nakładką mało kto widział co się działo, ale raptem uświadomiono sobie, że w DOS wmontowany był kalendarz na parę lat do przodu i w nim były lata tylko do 1999. Więc ponieważ wiadomo, że korzenie cywilizacji są w Windows i jeśli Windows się rozpieprzy to cywilizacja się skończy natychmiast, zebrano wszystkich na świecie biskupów od Windows i zaczęto narady i porady, że jedynym wyjściem na straszny kryzys ludzkości, która zawiniła kalendarzem, przez który miał paść Windows, był nowy, większy i droższy Windows. Milenijna mania katastrofy wlekła się przez parę lat, robiono zapasy pumpernikeli, Coca-Coli oraz podręczników do Word6.66 i ukrywano, że inteligentniejsza połowa serwerów na świecie biegała na różnych Unixach i ciężko im były obojętne cierpienia młodych windowsów.

W końcu, data końca świata nastąpiła bez końca świata. Należy uczciwie przyznać, że nie brakowało niechętnych komputerowej cywilizacji Arabów, którzy w ową noc sylwestrową starali się dodać do ogólnych fajerwerków także parę swoich, ale wtedy im się nie udało, przez co nie rozwinął się ruch, który by miał nazwę „A Nie Mówiłem Że Tak Będzie”. Gdy im się udało prawie 20 miesięcy później, efekt mistycznej daty był już stracony.

Więc choć nie skończyła się jeszcze pierwsza dekada wieku XXI, mamy dziesiątą rocznicę jednego z największych na świecie wybuchów głupoty, o którym ci, co go podsycali, starannie milczą. A szkoda. Czegoś takiego chyba nie zobaczymy znowu w tym tysiącleciu.