Ten podręcznik,  Jim Hefferon – Linear Algebra, leży gdzieś w Sieci. Nie podoba mi się. Na pewno nie użyłbym czegoś w tym duchu do wykładu z algebry liniowej, ale ile książek trzeba przejrzeć... Czasami, żeby mieć pojęcie czy w znanym temacie są jakieś nowinki, a czasami dla wypożyczenia sobie dobrej idei. A czemu zastrzeżenia co do całości tworu? Cóż, ludzie piszący takie książki to na ogół solidni specjaliści, ale często nie odpowiadają mi ich koncepcje dydaktyczne.

No ale ten jego przykład motywujący pojawienie się układów równań ma swój urok. Otóż proponuje on wziąć C₇H₈ (toluen) oraz HNO₃ (kwas azotowy) i zrobić sobie trinitrotoluen, C₇H₅O₆N₃, czyli trotyl – i dostać jako bonus nieco H₂O, wody. Nadanie imion niewiadomym ilościom każdej z substancji i porównanie pierwiastków chemicznych z obu stron pokaże jakie są właściwe proporcje; tak zmontowanie jak i rozwiązanie układu czterech równań nie powinno zająć więcej czasu niż przerwa w audycji tv na reklamę najnowszego modelu podpasek.

Ale nie należy zanadto ufać podręcznikom algebry, bo upraszczają nadmiernie rzeczywistość i nic nie mówią o kwasie siarkowym. Przecież nikt nie chce mieć w domu trotylu z wodą, gdzieś trzeba się jej pozbyć.

Inna rzecz nadmiernie uproszczona to C₇H₈ zamiast C₆H₅CH₃. W drugiej postaci, jeśli dorzucić wskazówkę o sześcioboku z atomami węgla w rogach, człowiek wymyśli schemat wiązań z pięcioma atomami H oraz jedną cząstkeczką CH₃. Informacja w postaci C₇H₈ jest bardziej zagadkowa.

Uwaga: przed rozwiązaniem układu równań liniowych w domu należy uzyskać uprzednią zgodę domowników.