Obawiam sie, ze w tym wypadku juz raczej nigdy samochod ani kolo nie zostalyby uzyte do takich profanum celow jak obwozenie tylka grzesznikom...

@tichy: moja przyjaciółka natychmiast mi przekazała swój protest, który mówi w zasadzie to, co i Twój, ale w mniej sympatyczny dla wiary sposób. Spytała co to jest rozum religijny.

Wiara to raczej odczucie a nie uczucie. Wierzę, czyli zakładam, że tak jest. Ale już nie, że wiem, że tak jest. Czym się różnią: uczucie, poczucie i odczucie? Może być także przeczucie i wiele jeszcze innych form fleksyjnych. Tak czy owak, jest to kwestia indywidualna i np. trudno zgodzić się na wyroki sądów w sprawach uczuć religijnych. Nie jest chyba możliwe opisanie takiego uczucia w sensie prawnym i skodyfikowanie go w sposób zrozumiały dla wszystkich jednakowo. Dla prawa, choćby definicja typu "Koń, jaki jest każdy widzi" nie może być wystarczająca.
np. Moja żona mówi, że mnie kocha ale ona to zapewne czuje inaczej niż ja. Daltonizm może dotyczyć także uczuć.

"Rozum religijny" nie może istnieć jako rozum jednolity całej zbiorowości.
Ja, owszem kocham Boga... ale inaczej ;)

Widziałem kiedyś film o oceanach, na którym pokazano wielką ławicę szprotek. Te maleńkie rybki, nie mając przewodnika, wszystkie w jednej chwili zmieniały kierunek płynięcia ławicy i jej falujący kształt, zależnie od zewnętrznych czynników. Wszystkie były jakby jednej myśli, jednym organizmem, choć rozproszonym i podzielnym na poszczególne, niezależne byty.
Może my coś takiego nazywamy wiarą?

@Tadek: jeśli ich marketing poradził sobie z Mitrą wyjaśnieniem, że szatan powielił dzieje Jezusa osadzając je we wcześniejszym okresie (szatańska antycypacja), to powiedz mi, z czym by sobie nie poradził?

@Gość: w takich kwestiach jak sformułowana w Twoim pytaniu "Czym się różnią: uczucie, poczucie i odczucie?" częstym testem zawartości jest dla mnie kolejne pytanie: "jak wytłumaczyć tamto pytanie moim synom?" Nie chodzi o ich wiek ale o inny język. Tłumaczenie oddziela grę skojarzeń od systemu pojęć. I wielu twórców zręcznych kalamburów (Heidegger czy Sartre, Deleuze czy Derrida) lepiej wpisują się jako autorzy poetyckich zwrotów niż twórcy zrozumiałych przekonań.

Nie odmawiam wcale inspirującej roli Twojej uwadze, owszem, ja też używam tego języka i docierają do mnie możliwości słowne przez Ciebie napomknięte. Kto wie, jeśli zdołam przefiltrować moje refleksje wywołane przez Ciebie, by zawarły się w jakichś zwrotach tak prostych, że ja sam je zrozumiem, to nawiążę do Twojego komentarza w jakimś moim wpisie. Ale chwilowo przychodzi mi do głowy, że szprotki mają zapewne jakieś kanały komunikacyjne, gdzie na wejściu są dane o temperaturze i zasoleniu, kierunku fal i kupie innych rzeczy - ale chyba nie wpływa na nie (co sam podkreślasz) Szprotka-Biskup. Natomiast zachowania społeczeństw kojarzę łatwiej nie z ławicą szprotek a ze stadem owiec.