Ten Michael Scott Earl to takie biblijne narzekadło. Narzeka na reżysera biblijnej epopei Dziesięcioro przykazań, Cecila DeMille'a (film z 1956 roku). Opowieść mówi jak pod nieobecność Mojżesza (wezwany przez Pana na górę Synaj miał tam parę spraw do przemyślenia i zapomniał powiadomić o zamierzonej wspinaczce swój lud), przekonany, że jego brat Mojżesz nie wróci, naczelny kapłan Aaron ulepił ze złota nowego Boga w formie cielca i już zamierzał przeznaczyć dla niego ofiarę w formie panienki (w klasycznym sensie tego słowa), młodej i pięknej – i tylko powrót Mojżesza do swego ukochanego ludu uratował życie dziewicy.

Otóż Michael Earl czepia się, że w Biblii nie ma mowy o ludzkiej ofierze, że Izraelici nie mieli takich obyczajów. I że nastąpiło małe pomieszanie bohaterów, bowiem owszem, był tam taki jeden, co chciał ludzkiej ofiary, za karę za tego cielca, ale Imienia Jego nie wymawia się. I tak rzecze Michael Earl:

[...] w Księdze Wyjścia 32:10 dowiadujemy się, że Bóg był tak rozwścieczony zajściem ze złotym cielcem, że był gotów zniszczyć cały naród Izraela – po prostu zabić ich wszystkich! – i w miejsce jego utworzyć nowy naród poprzez Mojżesza. I ludobójcze zamiary Boga mogłyby się spełnić gdyby w ostatniej chwili Mojżesz nie wstawił się za Izraelem i nie wyperswadował tego Bogu.

Zaskakujące nowinki... Księgi owej nie tykam bez potrzeby, ale oto przyszła chwila i rzecz sprawdziłem w Sieci. Tak mówi do Mojżesza Pan (sam siebie z rewerencją majuskułami traktując):

Zostaw Mnie przeto w spokoju, aby rozpalił się gniew mój na nich. Chcę ich wyniszczyć, a ciebie uczynić wielkim ludem.

A więc Michael Earl nie kłamie. No to tłumaczę kolejny kawałek... ach, czas powiedzieć co ja czytam. Historie biblijne, których twoi rodzice nigdy cię nie nauczali (Bible Stories Your Parents Never Taught You), Reason Works, 2004. Możesz odsłuchać całą książke z nagrań z Sieci, czyta sam autor. Przy cytacie z Biblii wyręczam się tłumaczeniem z Biblii Tysiąclecia.

Ile współczucia dla Izraelitów by nie miał Mojżesz, wydaje się, że szybko mu przeszło. Albowiem wracając do obozu Mojżesz widzi złotego cielca i co gorsza widzi Izraelitów śpiewających i tańczących na cześć tego ulepka. W furii, Mojżesz nakazuje spalenie i zemlenie na proch cielca. Potem rozsiewa popioły nad wodą i każe ją Izraelitom pić. Po tym udaje się do wejścia do obozu i tam stawia Izraelitom swoje słynne dziś ultimatum. Rzecze im: „Kto jest za Panem, do mnie!”

Grupa znana jako synowie Lewiego pierwsza staje po stronie Mojżesza i tej gorliwej grupie wydaje Mojżesz następujący rozkaz:

I rzekł do nich: „Tak mówi Pan, Bóg Izraela: «Każdy z was niech przypasze miecz do boku. Przejdźcie tam i z powrotem od jednej bramy w obozie do drugiej i zabijajcie: kto swego brata, kto swego przyjaciela, kto swego krewnego»”. Synowie Lewiego uczynili według rozkazu Mojżesza, i zabito w tym dniu około trzech tysięcy mężów.

Dziwne, ta część opowieści nie wchodzi do filmu p. DeMillego. Ach, sądzę, że rozumiem czemu ją opuścił. W końcu, scena przedstawiająca jak armia synów Lewiego uśmierca członków swoich własnych rodzin mogłaby nie odpowiadać za bardzo publice, która zazwyczaj kojarzy miłość, litość i rodzinne walory z Bogiem i z Biblią. I przyznajmy, powszechna masakra nie jest tym typem rzeczy, z którą większość osób chce się zetknąć na Boże Narodzenie czy na Wielkanoc – dwa święta, w czasie których wyświetlany jest ten amerykański klasyk.

Michael Earl przekonał mnie do czytania Biblii. Wydaje się, że jest w niej wiele wskazań jak zostać dobrym człowiekiem.