W czasie jednej z wizyt tutaj drakaina zastanawiała się co mógł sobie myśleć syn Abrahama gdy już się dowiedział, że tatuś go nie pokroi na kawałki. Dziwne, ale znalazłem częściową odpowiedź. Nie u Izaaka, rzecz jasna, bo nie wiemy nic o dziele „Ja, syn poświęcony”, ale Alain Daniélou pisał, i to sporo. Przeważnie o Wschodzie i erotyzmie, ale też o swojej zdumiewającej rodzinie, w The way to the labyrinth: memories of East and West (książka ta jest w google books). Zacytowane urywki są ze stron 15 – 17. Alain mówi o swojej matce.

Kiedyś słyszałem jak mówiła – sądzę, że cytowała matkę Św. Augustyna – „Wolałabym ujrzeć mego syna martwym niż popełniającym śmiertelny grzech”. Moja matka wygłosiła te nieszczęsne słowa z wielką powagą, wykazując niewiarogodny brak intuicji psychologicznej. Bóg jawił się jakimś ojczymem i kochankiem, którego kaprysy matka była skłonna zaspokoić choćby i poświęcając własnego syna. Tyle razy czytała Żywoty Świętych, że nader teatralne i melodramatyczne cechy takiego stwierdzenia nie kłopotały jej. Gdyby ten Bóg zażądał od niej, by mi, jak Izaakowi, poderżnięto gardło, czy by to wykonała? Czy może kłamała, by lepiej kontrolować swych synów? Jakby nie chciało się na to spojrzeć, zdecydowanie wyglądała na niebezpieczną.
[...]
Ponieważ jako dziecko miałem gruźlicę, cierpiałem na gwałtowne spazmy płuc, bronchity i zapalenia opłucnej. Za każdym razem, gdy to następowało, oczekiwano, że umrę. Gdy miałem około dziesięciu lat miałem szczególnie ostry atak. Po poddaniu mnie torturom baniek i gorących okładów, dobry doktor Tolmer czuł się w obowiązku powiedzieć matce, że nie było żadnej nadziei. Matka przyszła do mego pokoju ze łzami w oczach i czule ściskała jej biedne umierające dziecko dużo dłużej niż zazwyczaj. Potem poszła do klasztornej kaplicy, która przylegała do domu. Po pewnym czasie wróciła do mego pokoju, spokojna, czuła, z nikłym uśmiechem na twarzy. Z nagła nawiedziło mnie odczucie, że ta wzorowa matka złożyła Bogu ofiarę ze swego najbardziej miłowanego z posiadanych obiektów, z własnego syna. Wypełniło mnie to takim gniewem, że ku ogólnemu zdumieniu szybko wydobrzałem. Ale coś się zmieniło. Wzniosłe poświęcenie świętej postaci zostało udaremnione przez zasługujące na potępienie dziecko. Uważnie szukałem objawów jej złego humoru. Może tylko wyobraziłem sobie to wszystko. Nigdy nikomu o tym nie mówiłem, ale myślałem o tym przez długi czas.

Myślę, że wielce dopomogłem studiującym z niezawodnej sciaga.pl, która domaga się:

Rozwiń biblijną opowieść o próbie Abrahama. Opisz uczucia Abrahama i Izaaka oraz krajobrazy i opisy przedmiotów.