Tajemnica przepowiadaczy pogody

New York. W Nowym Yorku miejscowy urząd przepowiadania pogody nie cieszył się zbytnim zaufaniem społeczeństwa. Obok tego instytutu meteorologicznego istnieje również firma, która utrzymuje się z przepowiadania pogody. W soboty panuje tu zawsze ruch. Za pewną opłatą klienci dowiadują się o pogodzie, jak ma być w niedzielę, by móc udać się na wycieczkę. Firma ta zrobiła olbrzymią konkurencję stacji meteorologicznej. W tym tygodniu tajemnica przepowiadania pogody wyjaśniła się. Między czerwonowłosą sekretarką, duszą całego przedsiębiorstwa, a szefem, nastąpił krach. Sekretarka, wzburzona opuściła biuro i została zastąpiona przez brunetkę. Szef nie mógł jednak wydawać żadnych przepowiedni i zmuszony został z powrotem zaangażować czerwonowłosą. A więc tajemnica przepowiadania pogody leżała we właściwościach włosów sekretarki, no i w kolorze jej włosów. – Przepowiadacz pogody nie patrzył nigdy na barometr lub na inne przyrządy, obejrzał tylko pukiel włosów swojej sekretarce i hygrometrem mierzył ich wilgotność. – Z przeprowadzonego badania mógł dokładnie określić, kiedy będzie padał deszcz, jak długo będzie trwał i w jakim nasileniu. Ciemno-szatyn kolor włosów nie nadaje się do tego celu; jedynie delikatny włos złotej blondynki posiada dostateczną ilość wilgotności i, opierając się na wynikach badań hygrometrycznych, można wydać prognozę na jutro.

Przeciętny nakład ubiegłego tygodnia: 12.000 egzemplarzy dziennie. Durchschnitts-Auflage der letzten Woche 12.000 Exemplare täglich. Odpowiedzialny redaktor: Verantwortlich für den Inhalt: Hubert Schray

Druk „Kurier Częstochowski”. – Gesamtleitung als Treuhänder: Paul Majunke Lange.

Kurier Częstochowski 2/I/1940 r.

Rzecz jest wręcz klasyczna i wnioski potrafi wyciągnąć uczeń z podstawówki: okupant traktował prasę codzienną jako narzędzie do ogłupiania narodu, im głupsza jest masa roboli tym łatwiejsze jest dyrygowanie nią.

Ale to nie złowrogie cele hitlerowców zatrzymały mnie przy tej historyjce. Zaskoczyło mnie, że te banialuki w zasadzie niczym nie odróżniają się od bełkociku z polskich  dzienników czy tygodników z XXI wieku. I podobieństwo, więcej powiem: pokrewieństwo tych treści przynosi mi niepokój pojęciowy. To musi być jakiś okrutny zbieg okoliczności, bo przecież w Polsce teraz nie ma okupacji, prawda?