Za słusznością wersji Fraenkla przemawia fakt, że mimo złego stanu zdrowia Zemelo "pociągnął" jeszcze do 1953 roku. Jak na kogoś bardzo chorego - świetny wynik. W każdym razie jego stan zdrowia polepszył się do tego stopnia, że mógł objąć w 1926 roku profesurę we Freiburgu. Tam jednak też nie zagrzał zbyt długo miejsca. W 1935 roku został zadenuncjowany przez swego kolegę Gustava Doetscha, który zaobserwował że Zermelo wzbrania się przed rozpoczynaniem swych wykładów od tradycyjnego wyciągnięcia prawicy i wrzeszczenia Heil Hitler. Doetsch udzielał się wówczas aktywnie nawołjąc do szykanowania Landaua i Bernsteina (a zatem swego nauczyciela i koautora). Popierał też starania Biebaracha, który w ramach krucjaty o "niemiecką matematykę" zaatakował Haralda Bohra. Nic mu to nie dało bo naziści i tak mu potem wypomnieli wcześniejszy pacyfizm. Po wojnie natomiast, zostały te denuncjacje Doetschowi wyciągnięte poprzez jego głównego konkurenta do roli nadwornego matematyka NSDAP Wilhelma Suessa. I pomyśleć że oni po 1945 roku wszyscy kłębili się dalej we Freiburgu i w Szwajcarii dzieląc te same sale wykładowe. Sympatyczna i kolegialna atmosfera musiała tam wówczas panować.

telemachu, Twoje wspomnienie Ludwika Bieberbacha od razu mi przypomniało innego dużej klasy matematyka walczącego o "niemiecką matematykę", Wilhelma Blaschke. Jego pewne (alternatywnie) genialne powiedzonko utrwaliłem w moim panopticum...