Urywek „Moich wspomnień” Wacława Solskiego przytoczyłem tutaj gdy blog miał niecałe sześć tygodni. Nie była to zachęta do kupna, bo wtedy paryskie wydanie z 1977 r. było w praktyce niedostępne. (Nawiasem, Wikipedia błędnie podaje, że był to tom 27 „Biblioteki Kultury”, zjedzono zero. Poprawny numer: tom 270). [22/XII: Danielu, dzięki za naniesienie tam poprawki]. 14 miesięcy później ukazało się nowe wydanie, Prószyńskiego.

Byłbym bardzo dumny gdyby okazało się, że widząc ów urywek ktoś przypomniał sobie o tej mądrej i ważnej książce i skłonił wydawnictwo do re-edycji, ale myślę, że to raczej zbieg okoliczności i że ktoś w wydawnictwie w zbliżonym okresie pomyślał o wznowieniu.

Teraz już łatwo jest książkę kupić (widziałem jej aukcje z mizerną ceną poniżej 10 złotych, wierz mi, że nie ma relacji między ceną i wartością zakupu), ale sądzę, że nie z własnego egzemplarza bloger CHeHelmut zeskanował czy przepisał ten sam urywek. Uczynił to niedawno, 23/XI/2009 i w zasadzie nic w tym takiego nie ma. Każdy może cytować to samo do woli. Ale mam powody, by sądzić, że nie z książki a za moim pośrednictwem poznał ów cytat i ode mnie go do siebie przepisał. Skąd to podejrzenie? Ano, byłoby zabawne, gdyby dwie osoby, niezależnie, postanowiły przepisać dokłanie ten sam urywek z części V, rozdz. 3. I w dodatku ów bloger z sobie znanych przyczyn nie używa polskich cudzysłowów, a ja – owszem. Więc w jego tekście cały cytat jest ujęty tak: "...", a wewnątrz są takie „...” jak u mnie.

Czemu ów człowiek nie napisze: „w blogu andsola napotkałem ten użyteczny dla mnie cytat”? Czy dlatego, że w jego zakładkach stoją Ziemkiewicz i Michalkiewicz i podobne towarzystwo? I komuś definiującemu się jako „prawicowo-nerwicowiec” nie wypada bywać na blogach mających tak podejrzany profil jak mój?

Rozumiem, że komuś z niemiłej myślowej formacji nie warto robić reklamy, a samo mówienie o istnieniu jest pewną jej formą, ale przecież można by było wklepać coś takiego: „w nieprzyjemnym i trącącym nienarodowościowymi treściami blogu andsola znalazłem jednak jeden ciekawy cytat...” i takie coś by było w normach dobrego prawicowego wychowania.

Ale z dobrym prawicowym wychowaniem różnie bywa i jakoś mi się skojarzył ten zupełnie nieistotny incydent (w końcu zdarza się na korytarzu, że jedna pani spyta drugą: „a pani ma trochę cukru?” i nie musi ani go oddać ani znać imienia sąsiadki) z przypadkiem znacznie istotniejszym, ale mogącym wywodzić się z tego samego ducha. Chodzi mi o następcę Giertycha a obecnie prawicowego europosła, który nawet dyskutować z młodzieżą nie zamierza, bo „być prawicą” znaczy „mieć rację”, a ci inni to „rozpuszczeni smarkacze”.

I w ten sposób, techniką małych kroków, rozwija się w naszym Kraju dobre obyczaje dyskusyjne. Na początku XXII wieku będziemy już na poziomie Anglii. Z okresu podboju normandzkiego.