Niecałe dwa księżyce temu telemach przypomniał rodaka, który znacznie w historii się odznaczył a my z ociąganiem przyznajemy się do niego. A należał ów człowiek do formacji, która miała wówczas tak dobrą prasę jak dziś Arabowie – i z dość podobnych przyczyn. Przypomniałem sobie wtedy, że jak w sztuce teatralnej bywa wisząca od dawna strzelba, tak u mnie leży od lat na półce książka, która powinna wreszcie wejść do akcji. I zacząłem czytać zebrane przez Irvinga Horowitza artykuły z tomiku „The Anarchists”. Bez wątpienia najbardziej fascynujący jest wątek hiszpański i może zbiorę odwagę, by coś tu streścić, ale przygotowując się do tego zaglądam w Sieci tu i tam i w jednym z miejsc znalazłem frazę, która zrobiła na mnie duże wrażenie.

Czemu ta a nie tysiące do niej podobnych, które z pewnością już kiedyś widziałem? A bo ja wiem? Przechodzi człowiek każdego wieczoru koło wilkołaka i grzecznie mu się kłania, a pewnej nocy, niespodziewanie, dostrzega rysy ukryte pod kapeluszem. No, zdarzyło się. Jedno słowo, które tak wiele mówi o społeczeństwach zachodniego świata sprzed stu lat.

Dziennikarz nakreślał postać anarchisty, który zakończył życie na gilotynie – i rys biograficzny zaczął słowami: