24 lata temu ogłosił czego chce dla świata: „pełna integracja biblijnego prawa z naszym życiem”. Chodzi o wcielenie tych 613 żydowskich nakazów i zakazów, z których pokpiwałem sobie przed rokiem. Ale dla niego nie był to żaden żart. I nie jest nim dla świata, bo gdy bardzo, ale to bardzo bogaty człowiek ma religijne przywidzenia i skłonny jest wydać bardzo dużo na ich wprowadzanie w życie, rzecz wcale nie jest do śmiechu. Wprawdzie ujawnienie jego zamiarów nie zabrzmiało dobrze w prasie USA i niektórzy politycy zwracali jego wpłaty (piękny obyczaj obowiązkowego rejestrowania skąd przychodzi pieniądz), to inni, owszem, chętnie je przyjęli. I przypuszczalnie to on kupił w Kaliforni utłuczenie prawa do homoseksualnych małżeństw.

Parę jego przekonań (zacytowanych z jego wypowiedzi przez bogobojnych ludzi, którym jednak zbrakło cierpliwości na to stężenie głupoty):
– śmierć homoseksualistom;
– chrześcijaństwo i demokracja nieuchronnie są wrogami;
– „prawa dla kobiet” to pozbawienie ich właściwego miejsca w rodzinie, gdzie powinny być;
– prawa dla Czarnych to przyzwolenie na rządy Voodoo
– gdy ktoś w naturalny sposób ma naturę niewolnika, niewolnikiem być powinien.

Fajne, nie? A co mi strzeliło, by zamiast o ciekawych, wartościowych i dobrych ludziach mówić, o Howardzie Ahmansonie pisać?

W środę oglądałem jak Abiekt spędzał noc na śledzeniu wyników głosowania w Maine. Chodziło o to czy utrącą istniejące tam prawo do małżeństw par tej samej płci czy też nie. W końcu okazało się, że utrącili. I Abiekt śledził ruch tych procentów i powiatów (counties) i starał się przewidzieć co się miało stać.

Wojtku, stało się co musiało się stać. Większy dolar wygrał z dolarem mniejszym. Nie wiem czy to ten sam pan kupił sobie w innym kącie Stanów biblijnie poprawny wynik, ale jak nie on to jakiś jego moralny bliźniak. A że taki regres w tak rozwiniętym kraju? Cóż, jak mawia mój przyjaciel, to jest państwo utworzone przez tak radykalnych fanatyków, że nikt ich w Europie nie wytrzymywał. I czasami wracają tam do swoich korzeni.

Wierzę, że europejskie korzenie są w Grecji i może i my osiągniemy nasz regres i wrócimy do świata bez obsesji dotyczącej czyjegoś prywatnego życia, a pełnego festiwali teatralnych i konkursów poetyckich. Niech dolar idzie do dolara, my Polacy wolim agorę.

(A bo co, pomarzyć sobie nie można?)