Wpis nie jest o kościelnym skandalu a o blogowych technikach dyskusyjnych.

Podkład historyczny: że w przytułkach irlandzkich coś śmierdzi, wiedziano od lat. Ale dopiero film dokumentalny z 1996 Dear Daughter prowokuje wybuch publicznego oburzenia. Później, w 1999 pojawia się cała seria dokumentalna States of Fear i władze powołują Komisję Ryana do spraw przemocy wobec dzieci. Komisja ogłasza raport po 10 latach, ale już w w 2000 pojawia się książka (Mary Raftery, Eoin O'Sullivan) Cierpcie dzieciątka, a w 2002 nagradzany i bulwersujący film Siostry Magdalenki. Realność potwornych oskarżeń nie ulega wątpliwości, skoro Kościół (bardziej skłonny do brania od biednych niż im dawania) wypłacił dotychczas około 800 milionów euro w odszkodowaniach.

Wpis blogowy: bloger dyskutujący o problemach wiary w dzisiejszym świecie (wierzący) zamieszcza przed 10 dniami recenzję tego filmu. Komentarze są różnorodne, niestety są także w tym stylu (usuwam krzyk czyli majuskuły):

Dość pederastów,pieprzonych lesbijek,dywiantów w sutannach,tfu-odpalić krematoria,palić to ścierwo!!!

Niepotrzebne spięcie. Uznanie i szacunek, które mam dla tego blogu skłaniają mnie do poczynienia takiego komentarza:

Wydaje się, że paru komentatorów wyżyło się w sesji nienawiści. Czy będzie dużym nietaktem przypomnieć, że jedną z nielicznych, a ważnych przewag cywilizacji naszej (czyli zachodniej) nad innymi jest przekonanie o winach indywidualnych, a nie grupowych, za udowodnione fakty a nie za przynależność do ugrupowania? Skazano nieliczne organizacje (SS prócz SS-Reiterei, Gestapo) - ale i te chyba by nie zostały skazane en gros gdyby oceniano je 50 lat po zakończeniu wojny. O ile pamiętam, KK nie miał procesu, więc też nie miał wyroku skazującego. Więc może by tak trochę spokojniej słuchać o FILMIE - i może nieźle by zrobiło przeczytać książkę, która dużo uważniej rozkłada akcenty...

Na to inny komentator mi odpowiada:

Wydaje mi się, że w sprawach moralności, etyki, miłości do drugiego człowieka itd. od księży powinniśmy wymagać więcej niż od przeciętnych ludzi, a tu taka draka. Pamiętać musimy jednak również o tym, że ich postępowanie znane było przełożonym, którzy nic z tym nie zrobili. To obciąża cały KK. Co do rozkładania akcentów, to nie za bardzo rozumiem. Gdybyś był na miejscu tamtych chłopców (patrz artykuł), to o jakim rozłożeniu akcentów byś mówił? Tu mamy do czynienia z ofiarą i katem. Proste. KK nie tak bardzo jest skłonny do płacenia odszkodowań. A jednak płaci i to duże sumy.

Dlaczego nie odpowiada mi taki styl dyskusji (a zjawisko jest dostatecznie częste, by uzasadnić moje rozwodzenie się nad nim)?

Sugestia, że powinienem myśleć o ofiarach niesie przekonanie o własnej wyższości moralnej i ustawia mnie w pozycji nieczułego na dolę ludzką człowieka. Wejście w obronne wyjaśnienia by było zgodą na błąd dyskusyjny, czyli na zwekslowanie rozmowy na tematy osobiste: „co andsol rozumie i wie o gwałtach”. A gdyby tak założyć, że dyskutanci mają w zasadzie tę samą wiedzę o świecie i podobną wrażliwość? Wtedy naszłaby rozmówcę refleksja, że film, ze swojej natury i założeń artystycznych, nie jest zapisem faktów a środkiem do wywoływania odczuć i nastawień. I po wyjściu z kina należy zacząć proces filtrowania, czyli myślenia. Książka była dokumentem, nie fabularyzacją i omawiając książkę recenzent jasno pisze:

All of the victims remember good and kind nuns and brothers in the schools, but these people never dared speak out against their more violent colleagues, and the system went on.

Czyli:

Wszystkie ofiary pamiętają ze szkół dobre i złe siostry oraz braci, ale owe osoby nigdy nie ośmieliły się przeciwstawić się swoim bardziej gwałtownym kolegom i system trwał nadal.

Wszystkie ofiary pamiętają ze szkół dobre i łagodne siostry oraz braci, ale ci ludzie nigdy nie odważyli się mówić o swoich bardziej gwałtownych kolegach i system trwał nadal.

Dlaczego opieram się globalnemu oskarżaniu KK? Bo to jest fałszywe rozwiązanie. Wszelkie znane mi zarzuty zbiorowej odpowiedzialności są bzdurą. Oskarżanie Żydów, Arabów, jezuitów, komunistów, bogaczy, papistów, gejów, czego tam chcemy. To fałszywa diagnoza i na jej podstawie trudniej jest szukać poprawnych rozwiązań.

Inny bardzo poważny błąd:

...od księży powinniśmy wymagać więcej niż od przeciętnych ludzi

Rozumiem. To jest superkasta. To nie tacy zwykli ludzie z ulicy. Gdzie ostatnio coś takiego słyszałem? Ach, wiem, jakiś patriotapolski obiecujący revelsteinowi wysyłkę na Sybir (jeśli dobrze zrozumiałem) stwierdza

Znowu bandyto jeden atakujesz polski kościół. W obraźliwy sposób wyrażasz sie o biskupach, ludziach godnych najwyższego szacunku, jedynych których jeszcze obchodzi dobro tego kraju i ludzi.

Jak się dobrze przyjrzeć biskupom, pewne cechy wspólne można dojrzeć, ale nie będę ich złośliwie wymieniał, nie ma zresztą takiej otyłości, której dobra dieta nie rozwiąże. Ale „ludzie godni najwyższego szacunku”? No tak, jak ktoś ma buzię pełną pięknych (a przynajmniej pięknie wyglądających na pierwszy rzut oka) zwrotów, to jest czymś lepszy od masy?

Drogi katoliku, jeśli naprawdę wierzysz, że sam fakt opowiadania się za katolicyzmem czyni Cię (i twoich księży, biskupów i arcybiskupów nie wyłączając) lepszym i godnym innych wymogów, to uprzejmie poproszę o zakończenie bezbożno - katolickiego dialogu, bo w następnych zdaniu skłonny będę proponować jakieś nieprzystojności.

Więc może pomówny przez chwilkę o czymś (żadne tam nowości, rzeczy doskonale znane, ale nie zawsze przypominane we właściwym momencie), co może pomóc w postawieniu właściwej diagnozy.

Trzy czynniki:

– Ofiary były biedne. Oficjalnie w Europie nie ma systemu kast, ale utrzymuje się pogarda dla biednych i niewykształconych.

– Kościół miał od dawna tak dobrą sławę, że herezją była choćby sugestia jakichś kontroli. Szczególnie gdy oskarżenia wychodziły od biednych i niewykształconych.

– Szokujący brak rozdziału między świeckim a kościelnym czynił władze państwowe instrumentami polityki Kościoła, jaka by ona nie była.

No to jak, kojarzymy to z czymś lokalnym?