Jeden z najpiękniejszych pomników współczesnej polskiej prawicy wystawił w 1996 roku bardzo zdolny i inteligentny polonista, późniejszy laureat wielu nagród, mający w owym momencie 32 lata. Biada zachodnim myślicielom, którzy bogactwa polskiej myśli politycznej i historycznej nawet się nie domyślają i przez to błądzą. Typowym błędnym duchem był Toby Green, autor wydanej w 2007 roku grubej księgi „Inquisition The Reign of Fear”. Nauczył się innych języków, przebiegł archiwa i biblioteki w wielu krajach, myślał, że dopełnia trzytomowe dzieło sprzed stu lat historyka Henry Charles Lea. A mógł wziąć i przeczytać kilkunastostronicowy tekst Rafała A. Ziemkiewicza z Gazety Polskiej, jasno obwieszczający:

Jednym z głównych elementów czarnej legendy jest podkreślanie rzekomego okrucieństwa Inkwizycji.

To oczyszczanie Inkwizycji z czarnej legendy jest godną kontynuacją pracy rozwijanej w Hiszpanii w okresie rządów generała Franco.

Cały artykuł przez lata dumnie stał w Sieci, a w zeszłym roku znikł. Na to żaden Polak nie zgodzi się. Dlatego odzyskany pełen tekst tu umieszczam i do starannej lektury wszystkich zachęcam. Jako i do robienia sobie własnych kopii, na tzw. wszelki wypadek.

Co do książki Greena, nie będzie tu relacji o okrucieństwach, splocie chciwości i sadyzmu poplątanego z maniami o motywach religijnych, nie będzie zastraszania ilościami martwych, bo w istocie w porównaniu z okresem polowań na czarownice osiągnięcia Inkwizycji nie imponują. To nie jest horror blog a próba myślenia o ideach naszej cywilizacji. I ważniejsze tu jest to, co pisał w 1592 roku historyk Juan de Mariana: „... dzieci płaciły za grzechy ojców, oskarżeni nie wiedzieli kto ich oskarżał i tego im nie mówiono, oskarżyciela nie konfrontowano z więźniem i nie zezwalano na publikację świadectw. I wszystko to było sprzeczne z tym, co dawniej działo się w innych sądach”. Dlatego (a nie dla wymiarów stosów trupów) zasadne są skojarzenia z późniejszymi działaniami KGB, Gestapo i Stasi. To był ostry zakręt w europejskiej cywilizacji. Skręt naszych korzeni.

Chodzi o rozbicie społeczeństw od wewnątrz. O obsesję czystej krwi, wolnej od przodków arabskich i żydowskich, którym przemocą narzucono porzucenie wiary ojców (jakże świętej rzeczy w naszej cywilizacji). O wniesienie na Półwysep Iberyjski strachów i demonów, rozprzestrzenionych później na parę kontynentów, które miały przeciwstawić Hiszpanię Portugalii, przynieść obu im utratę wpływów w Europie i w Azji, oddalenie od cyrkulacji myśli.

Ten przerażający świat hipokryzji i kłamstw sprawił, że XVI-wieczny myśliciel pisał: „czyny muszą zgadzać się ze słowami... prawdziwym zwierciadłem naszych idei jest bieg naszego życia”. Do dziś są czytane jego „Eseje”. W „Apologii Raimonda Sebonda” pisał: „nie ma wrogości równej chrześcijańskiej... Nasza religia powinna tępić wady; zamiast tego je chroni, hoduje i pobudza”. Mający katolickich i protestanckich przodków Michel de Montaigne nie miał czystej krwi hiszpańskich przodków i miało to wpływ na jego ogląd świata. Publikacja „Esejów” w dniu żydowskiego festiwalu święta Purim w 1580 roku była (pisał we wstępie autor) „celowo wybrana, by towarzyszom ułatwić zrozumienie ukrytych treści”.

Innym z conversos, przechrzczonych Żydów, którego rodzina przeżyła dzięki wyjazdowi z Portugalii do Bordeaux, był doktor Francisco Sanches, który w roku 1581 opublikował w Lyonie książkę „Że nic nie jest wiadome”. Zaczyna się ona zdaniem: „Nie wiem nawet tej rzeczy, że niczego nie wiem”. Toby Green podkreśla oczywistą linię myślicieli prowadzącą od de Montaigne'a i Francisco Sanchesa do Kartezjusza i Spinozy. (Książkę Sanchesa przedrukowano we Frankfurcie w 1618 roku i będący tam w 1619 roku René Descartes mógł ją czytać przy pisaniu swej „Rozprawy o metodzie”). A stamtąd do Oświecenia i dzisiejszego świata, w którym ci, co żyją w zachodniej cywilizacji nie ryzykują odejścia z niego po oznajmieniu, że są bezbożnikami.

Dziękuję, Inkwizycjo, że dziś mogę żyć.

Inną ważną dla mnie konsekwencją dawnych działań Inkwizycji jest umożliwienie stworzenia mówiącego po portugalsku pięknego kraju, w którym żyję. To jednak może być opowiedziane osobno. Niezadługo to uczynię cytując stosowny argument brazylijskiego historyka Sergio Corrêa da Costa.

Książkę Toby Greena postanowiłem kupić natychmiast po usłyszeniu wywiadu z nim gdy jego świetny portugalski i hiszpański jasno zrazu pokazał jak dobrze przygotował się do pisania swego ważnego i trudnego dzieła. Dość szybko wstawiłem o mym zamiarze jednozdaniową zapowiedź – było to dawno temu. Rzeczy nie biegną tak, jakbym chciał.

Odnowienie pomnika myśli Rafała Ziemkiewicza zapowiadałem przed rokiem, czyli nie jest to chwilowy impuls.

Oczywiście, niektórzy zmieniają się. Gdyby mający teraz 45 lat, więc dojrzały autor (pisarz, bloger, myśliciel) wykazał, że dziś inaczej myśli, byłoby sadyzmem wypominanie mu wczesnych tekstów. Sprzeciwiam się czynieniu tego gdy słynni poeci odkupili błędy młodości, nie będę miał dwóch miar dla Szymborskiej i dla Ziemkiewicza. Ale wydaje się, że kontynuuje on swoją dawną linię rozwoju i oczekiwałbym raczej od niego nowych odkryć historycznych w duchu katolickim.

Najbardziej prawdopodobną u niego wydaje mi się pociągająca teza, że Dziecięca Wyprawa Krzyżowa była w istocie Kolonią Letnią, którą niestety przejęli żydowscy wychowawcy tracąc kontrolę nad swoimi wychowankami. Jeśli on to opublikuje, natychmiast to kupię.