W „Kronikach reportera” Pedro Bial pisał listopadzie 1995 roku:

Przed 50 laty w Norymberdze zaczynał się w tym czasie pierwszy wielki trybunał wojenny Historii.

Dzisiaj, z powodu kruchości traktatu pokojowego na Bałkanach, wojenni zbrodniarze z Bośni unikają bardziej zdecydowanej postawy międzynarowego wymiaru sprawiedliwości. To, przy zachowaniu stosownych proporcji, powtarza główny błąd wersalski. Dzisiaj lud serbski nosi piętno stworzone przez swoich liderów.

Wielką ideą Norymbergi było to właśnie: sądząc i karząc nazistowskich przywódców trybunał uniewinniał niemiecki naród.

Wiesza się indywiduum po to, by nacja przetrwała. I nauczyła się.

Kłopot jest chyba w powszechnym przekonaniu z owego okresu (no, jeśli nie powszechnym, to prawie powszechnym), że warto zamknąć oczy na zbrodnie jednej strony, by móc osądzić drugą. Później nie pojawił się ten konsensus, może z powodu dużo bardziej zawikłanej sieci powiązań. W późniejszych wojnach trudno było przypisać tak prosto role i wyjaśnić kto był kiedy po czyjej stronie. A żadna sądząca nacja nie jest skłonna przy okazji sądzenia przegranych osądzić też swoich własnych przywódców.

Nawiasem, ojciec autora był jednym z 959 katolików-Żydów, którym umowa między władzami brazylijskimi, papieżem Piusem XII i władzami hitlerowskimi umożliwiła wyjazd z Europy. Warunkiem znalezienia się na tej liście było udowodnienie przyjęcia wiary katolickiej przed rokiem 1933. Umowa przewidywała przyjęcie 3 tysięcy osób, niestety krętactwa strony brazylijskiej sprawiły, że przyjechało tu mniej niż tysiąc osób. O tej trudnej i smutnej sprawie opowiem kiedyś, teraz patrzę na str.51 książki Avrahama Milgrama „Os Judeus do Vaticano” (wieś jego rodziców nazywała się Lipsko, niezbyt daleko od Radomia) i widzę część listy tych, którym w Antwerpii udzielono wizy wjazdowej do Brazylii. Przy numerze 699  stoi „Peter Bial”. A na pozycjach 569 i 570 są Otto Maria Carpeaux i jego żona; o nim też od dawna chcę tu pisać...