Wysłałem Jurkowi znaleziony gdzieś obraz Jezusa cwałującego na dinozaurze, a on nie pozostał mi dłużny, dostałem tegoż Jezusa ujeżdżającego innego dinozaura. Były tam też bardziej czułe sceny Poszerzonej Świętej Rodziny.

Niech przynajmniej urywek zostanie przetłumaczony.

Bóg napisał w Biblii, że tego samego dnia stworzył ludzi i dinozaury. Jezus chodził i rozmawiał z dinozaurami. Nawet miał kiedyś jednego z nich jako swego ulubieńca – Agilizaurusa, którego trzymał w swoim stolarskim warsztacie. Mamy relacje świadków, drodzy, i to wszystko jest w Biblii.

No więc jeśli w Biblii są dinozaury to z pewnością jest tam też hipoteza Riemanna, ale jak ją odnaleźć?

Powie ktoś, że to starocie, sprzed półtora roku, ale jest tam i nowszy numer, z tego roku, mówiący o śladach stopy dinozaura (imię nie podane) na całunie z Turynu. Tak, tym samym, o którym myślisz. Jezusa owinięto, a nieutulony w żalu dinozaur natupał. Adres można odczytać z boku.

Jedno, co mi bardzo odpowiada w tym ostatnim graficznym dokumencie, to skłonność do konwergencji. Ten Jezus ma w sobie wiele z Mahometa, a dinozaur ze Świętej Gołębicy.

A potem jeszcze oskarżają biednych niewierzących, że niezupełnie poważnie (lub zupełnie niepoważnie) traktują Biblię.

Najtrudniejszym dla mnie do zrozumienia jest skład osobowy tej Instytucji, którą jakiś duchowny nazwał grającą od 2 tysięcy lat kapelą: są w niej myślący ludzie – i są przewodnicy dinozaurów. Są ci, którzy starają się miłować wroga – i są udoktorowane twarzyczki wyhodowane na pieniądzach Jana Kobylańskiego. I wszyscy mówią, że są chrześcijanami i mają bardzo za złe jeśli nie traktuje się ich kapeli z szacunkiem. A przecież to i z oddalenia uszy puchną.