Głupio mnie uczono o podróżach Portugalczyków do Indii. A może uczciwiej jest przyznać, że głupio się uczyłem. Coś pisali, że jeden płynął, potem drugi płynął, trzeci prawie dopłynął, inny opłynął. Prawie jakieś walenie. I ja to wkuwałem.

W okresie bardzo po-szkolnym wiele lat czytanek zaczyna mi układać w dość sensowną mozaikę. I śmieszy okrycie, że jak z polskiej perspektywy bitwa pod Grunwaldem była zwrotnym momentem światowej historii, tak dla Brazylijczyków gdy Pedro Cabral odkrył nowe ziemie, zegar świata mógł być ustawiony na znaczku zero.

Nawiasem, Cabral nadał krainie nazwę Terra da Santa Cruz, Ziemia Świętego Krzyża, i moje szczęście, że przerobiono to potem na Brasil, czyli Brazylię. Gdybym miał żyć w Ziemi Świętego Krzyża, w stanie Świętej Katarzyny, w mieście Świętego Józefa, nie miałbym wyboru, byłbym Świętym Andsolem.

A prawda o wadze odkrycia Brazylii jest taka, że wylądowali, odprawili mszę, popływali wzdłuż brzegu przez 8 dni i wzięli się z powrotem do tego, co ważne, czyli do szukania drogi do Indii. I powrót do Brazylii nastąpił po prawie 30 latach.

Kto wie, może Cabral rozczarował się do Indian. A tak dobrze ich traktował. Gdy ich grupa zaproszona na karawelę usnęła i w nocy zaczęło wiać, przykazał swej załodze przykryć ich, by się nie przeziębili. Nie, strzelanie zaczęło się z drugiej strony Atlantyku, gdy dopłynął do Afryki, ostrzelał przyjaznych Murzynów myśląc, że to wrodzy muzułmanie.

Rozczarowanie było gorzkie. No bo spora flota, 12 okrętów (wypłynęło 13, ale jeden zaginął. Kto im kazał brać 13), na pokładzie jednego z nich w pełnej gali Pedro Cabral, kolorowy jak malowanie, ozdoby zeń prawie kapią, 1200 luda na statkach w rewerencji się zgina – a ci Indianie nie potrafią odróżnić który to z marynarzy jest najważniejszy.

Co za brak kultury.

A nas tam nie było, bo mieliśmy ważniejsze rzeczy do roboty. Król Jan Olbracht zabierał się do dania w kuper Turkom, bo naszą misją było ratowanie Mołdawii. No i przyłożyli nam z wszystkich stron. Moldavia who? Dziecko, nie męcz. Myśmy wypełniali misję.

PS. Jeśli idzie o Mołdawię, to właśnie czytam: „Szarganie świętości: żydomasońska kiełbasa przedwyborcza na grobie ks. Jerzego Popiełuszki”. (Odniesienie łatwo wyguglujesz, mi niektóre adresy nie przechodzą przez klawiaturę).

Misja trwa.