Sto lat temu trwały wciąż ożywione spory o naturze złoczyńców, o typach kryminalistów i ich cechach zewnętrznych (szczególnie antropometrycznych), ale także o powiązaniach z szaleństwem i genialnością. I w artykule w zeszycie z 1913 roku pisma „Revista Acadêmica da Faculdade de Direito do Recife” profesor prawa kryminalnego Laurindo Leão podał to zestawienie:

Pół-szalonymi są: Juliusz Cezar, Napoleon, Flaubert, Richelieu, Dostojewski, Byron, Pascal, Mozart i Wagner. Są szaleńcami (przynajmniej w końcu życia) Comte, Newton, Nietzsche, Molière. Mają manię prześladowczą: Rousseau, Haller. Mają manię wielkości Balzac, Swift. Są neurastenikami Wolter, Chateaubriand, Zola, Szopen i przede wszystkim Pasteur. Ponadto inne formy manii mają: oryginalność, Tołstoj; zapominalstwo, Diderot; dekadencja, Wagner; głuchota, Beethoven; somnabulizm, Goethe; egoizm, Victor Hugo...

Trzy uwagi. Po pierwsze, od największego wstydu uchroniłem zacnego profesora poprawiając pisownię paru bardzo dobrze znanych nazwisk. Po drugie, zaskakuje dziś, że mu głuchota była chorobą psychiczną; kiedyś śmiać się będą, że za chorobę miano skłonności homoseksualne. Po trzecie, kim do cholery był Haller?