Blog jednego z najbardziej cenionych na prawicy blogerów, w świeżym wpisie „Kresowa lekcja” podejmuje kwestię wprowadzoną przez inną postać z tejże formacji umysłowej, człowieka, który „proponował, aby wyobrazić sobie, jak by się zachowywali Żydzi, gdyby to Polaków, a nie ich, okupant w tak szczególny sposób prześladował.”

Owe wyobrażanie sobie historii, której być nie mogło, w realiach, które w historii nie pojawiły się nawet jako chora fantazja (coś takiego jak pytanie czy Hindusi by wydali Buddę na powieszenie na krzyżu gdyby wówczas Rzymianie okupowali Azję) miało bardzo konkretny cel, było elementem mącenia w mule po to, by zamiast dyskutować o tezach Alicji Całej dało się dyskutować o ich autorce. W istocie, tekst „Antysemityzm jako ideologiczna pałka” niewiele wniósł do myślenia o antysemityzmie, ale był wartościowym przyczynkiem do ideologicznych pałek.

No a teraz, jak rzekłem, ów herold prawicy podejmuje – więcej powiem, twórczo podejmuje – te absurdalne ćwiczenia w patriotycznej obronności. Trzecim akapitem swego wpisu wrzuca zupełnie nowe ujęcie tematu, mówiąc o Żydach po 17 września 1939 roku:

Jak reagowali? Różnie. Część donosiła, wskazywała NKWD, gdzie ukrywa się rodzina polskiego policjanta czy oficera – czy to z nienawiści do Polaków, czy z wiary w komunizm, czy dla rabunku prześladowanych. Część próbowała pomagać. Ogromna większość może i milcząco współczuła, ale chowała się po domach i odwracała wzrok, oddychając z ulgą, że to nie ich dotyczy.

Pamiętamy reguły sprawnej propagandy? Prawo 10 procent? Nie trzeba robić zawiesiny z kłamst i wymysłów, wystarczy do tekstu (im bardziej mającego pozory zrównoważonego tym lepiej) wpuścić 10% stworzonych na swój użytek informacji, ludzie to kupią.

Akapit ma 366 znaków graficznych (mówi mi program „word count”), wstawka robiąca brudną robotę – 33. Potrafisz je na pierwszy rzut oka wyizolować? Jeśli wiesz cokolwiek o historii Polski, to tak, bez wysiłku:

czy dla rabunku prześladowanych.

Otóż, dokumentacja o wydawaniu Żydów Niemcom dla zrabowania ich dóbr, jest rozległa i szokuje częstym brakiem zakończenia. Niezliczone są posiadłości (i nie ma publicznej woli zliczenia ich), które zostały w rodzinach donosicieli. Norma wojenna. To była swołocz, bydlęta, nie żadni reprezentanci Polaków i Polek, ale swołocz tak powszechna, że pamięć o nich zostanie jeszcze na całe wieki. Natomiast jeśli chodzi o donos w NKWD, że tu mieszka polski policjant, człowieka biorą, Żydzi wchodzą i mieszkanie plądrują lub zajmują dla siebie...

Nie byłoby mądre obruszanie się: „nie, takie coś było niemożliwe, to nigdy nie istniało”. Wtedy wszystko było możliwe. Ale gdy słyszę o tak rewelacyjnych odkryciach z zachowań publicznych, to może by się przydało zacytowanie gdzie to się zdarzyło? Czy są jakieś zapisy, świadectwa? I co, NKWD nie przejmowało dla siebie mieszkania oficera, a zostawiało Żydowi wydającemu oficera opcję zajęcia tego mieszkania, wyniesienia mebli, zastawy stołowej, pieniędzy? Na setki tysięcy przypadków uwięzionych Polaków ile jest dowiedzionych zdarzeń, że Żydzi uczynili to dla rabunku prześladowanych? Sto? Nie? No to może pięćdziesiąt? Nie ma? A może przynajmniej dziesięć?

Widzę, że wiele jeszcze się zdarzy w opisach WWII. Połączenie wiedzy historycznej młodej prawicy, ich rzetelności dziennikarskiej plus techniki s-f wiele mogą przynieść w krajowych dyskusjach.

Zawsze wiedziałem, że przeszłość ma miejsca, gdzie bardzo śmierdzi, ale nie sądziłem, że będzie coraz bardziej śmierdzieć.