Radio BBC nadało kiedyś audycję o spaghetti. Był to reportaż z Kalabrii, gdzie miały rosnąć najlepsze jego odmiany; były wywiady z rolnikami, niektórzy z nich mówili po angielsku, innych tłumaczono. Emisja była bardzo popularna, przez całe tygodnie radio dostawało listy proszące o wznowienie reportażu i o podanie dodatkowych informacji o tym dziale rolnictwa. Owi słuchacze nie zauważyli (a zawsze jest trochę takich, co nie zauważą), że program nadano pierwszego kwietnia. Ten słynny numer z 1957 roku jest nawet wspomniany w Wikipedii (vide Fools' Day, Spaghetti Tree).

Uprzejmie zawiadamiam, że mnie by nie nabrali, nawet gdyby to było w tv, ze świetnymi zdjęciami i ze słynnymi politykami. Nie dlatego, że czytam drobny druk o składzie opakowania. Jest lepsza a prosta przyczyna: mam pamięć spaghetti w rękach. Gdy byłem mały, pomagałem mamie rozwałkowywać na dużym stole ciasto, potem kroiliśmy je w długie wąskie paski i układaliśmy na jakimś urządzeniu do suszenia.

I to jest mój argument przeciw nadmiarowi nauczycielskiego zaufania do komputerowych animacji, filmików, reportaży i różnych takich. To wszystko wchodzi do mózgu dwoma kanałami, przez wzrok i słuch. Głównie wzrok. Ani mięśnie ani ręce nic nie pamiętają.

Dlatego nastaję, że gdy się mówi np. o takiej kardioidzie, patrzenie i myślenie jest świetne, ale nie zastąpi doświadczenia, zostawiającego wspomnienie zdarzenia, ruchu, gestów. Wytnij dwa równe kółka z grubej tektury, na brzegu jednego z nich osadź grafit, przetocz je wokół drugiego, zobacz twoją i tylko twoją kardioidę. To naprawdę nie jest to samo co oglądanie animacji na monitorze.

Może powiesz, że już była tu o tym mowa, np. po wpisie o doświadczeniach na lekcjach fizyki Jurgi zrobił komentarz o jego dwóch nauczycielach informatyki... Tak, ale tu chcę zwrócić uwagę na trochę inny aspekt tego zjawiska – a nawet gdyby to było dokładnie to samo, to i tak te rzeczy trzeba czasami powtarzać. Póki są powtarzane dydaktyczne błędy i nieporozumienia, warto powtarzać jak ich unikać.