Po co mi było w czasie RpIV owych ponad 70 wpisów na temat ludzi, o których już wkrótce mało kto zechce pamiętać? Można widzieć to pesymistycznie: wyładowywałem rozdrażnienie okropnościami, które działy się w Polsce. Można optymistycznie: byłem jednym z mnichów w Tybecie, coś źle nam pachniało, każdy wziął swój młynek i obracał. Może niewiele to zmieniło – a może taki powiew się wytworzył, że zapach się oddalił. Ważne, że teraz już nie śmierdzi faszyzmem i można by było zostawić mówienie o codzienności tym, co bardziej to lubią.

Co więcej, można mówić rzeczy aktualne odszukując ciekawe zjawiska w dalekim czasie, w dalekim miejscu. Ma to dodatkową zaletę, że wampiry codzienności nie dostrzegają analogii i można żyć spokojnie, a mało jest tak cennych rzeczy w blogowym życiu jak spotkania z gronem mądrych ludzi bez łopotu wampirzych lotów.

Niekiedy jednak przychodzi chęć na podrzucenie refleksji, która może i cyrkuluje, ale nie wiem gdzie. Więc skoro koszt wpisu nie jest wysoki a cierpliwość czytelników wielokroć zaświadczona, wdam się dziś w dwa momenty z aktualności.

Pierwszy dotyczy ponurych, wręcz kryminalnych oskarżeń wysuwanych względem polityków nie przyjmujących pożądanego przez Czujnych Patriotów nazewnictwa. Mało istotne co rodziny Katyńskich Ofiar myślą, ma to być w narodowej hagiografii ludobójstwem nazwane i kto na niższy poziom językowy się zgadza, kto zwykłą „zbrodnią wojenną” się zadowala, sam wspólnikiem wspólników zbrodniarzy się staje.

Warto uświadomić tu sobie, że gdy w słusznej sprawie jeden niezupełnie poprawny argument padnie, jedna nieścisła liczba się pojawi, wiadomo gdzie się skoncentruje atak ludzi złej woli, chcących całość zjawiska pod wątpliwość poddać, pomniejszyć, a potem i wyszydzić.

Tak w mordach dokonanych na Żydach jak i na Ormianach tej techniki dokonano i dokonują. Ponieważ zaokrąglona liczba sześciu milionów Żydów wzbudziła wątpliwości badaczy, w wielu miejscach pogardliwie mówi się, że liczba ofiar była co najwyżej połową podanej (jak gdyby stanowiło to już redukcję zjawiska do niezauważalności) i zamiast myśleć o znaczeniu słowa „morderstwa” dyskutuje się o procentach zawyżenia pierwszych zgromadzonych danych.

Prawie dokładnie tego samego używają w Turcji dla oddalenia odpowiedzialności za rzezie z 1915 roku – i dzięki temu wszystko, co wcześniej nastąpiło, wysyłane jest łatwo w niebyt. Jeśli liczba półtora miliona jest niedokładna i zamordowanych było o kilkaset tysięcy mniej, czy to był „tylko” milion?

Wydaje się, że najkrzykliwsze elementy wśród samozwańczych Prawdziwych Polaków chcą ułatwić przyszłe ataki ludzi złej woli, których u naszego wielkiego sąsiada nigdy nie brakowało. Co dziś się nawrzeszczą, to przez wiele lat będziemy słyszeli odgrywane przez wredną propagandę złych ludzi, pokazywane światu jako dowód niepoczytalności Polaków. No bo jakie to ludobójstwo, kilkanaście tysięcy podejrzanych osobników, zaaresztowanych słusznie przez Armię broniącą się przed dywersją?

Wiem, że śmierć tych elit była potężnym ciosem w naszą kulturę. To także dlatego do dziś tak trudno w naszym narodzie napotkać kulturę rozmowy, skupiać się na zdarzeniach, a tak łatwo atakować insynuacjami. Elity nie reprodukuje się tak szybko jak bakterii głupoty. Ale gdy Polak Polaka oskarża, że zaniechawszy oskarżenia o ludobójstwo staje się sługą dawnych zbrodniarzy, historycy geniusza Stalina cmokają chyba w podziwie: „wspaniale to rozegrał! Sto lat minie a im będzie brakować tych, których batiuszka wyeliminował”.

Moja druga uwaga dotyczy kielicha Putina, do którego miał Donald Tusk napluć. Bo nie czuł się wyzwolony przez dzielnych żołnierzy Radzieckiej Armii. Bo oni też nie byli wolni.

Szczerze mówiąc, myślę, że Tusk spartolił kompletnie to rozdanie. Naprawdę nie jest polską sprawą pouczanie Rosjan czy sowiecka armia w 1944 i 1945 roku była złożona z ludzi wolnych czy niewolników. Bardzo dobrze, że mamy na ten temat nasz pogląd – i nie widzę przyczyn dla wygłaszania przemówień o poglądach przy okazji oficjalnych uroczystości. Szczególnie gdy dotyczy to bardzo czułej dla Rosjan sprawy, wszystkich tych żołnierzy, którzy nie wrócili do swych rodzin.

Owszem, zgoda, że cyniczne, durne gadanie o wyzwoleniu Polski było w owym momencie nie do zniesienia, ale skoro już musiał coś powiedzieć, mógł powiedzieć prawdę.

Mógł powiedzieć, że rzeczywiście Czerwona Armia za cenę kolosalnych ofiar wyzwoliła Polskę od jednego z dwóch agresorów, którzy napadli w roku 1939 na nasz Kraj.