Cytat jest wyjęty z tego źródła z 2006 roku (str.442-444)

Autorka, sprowokowana treścią dwu dokumentów znajdujących się w The War Criminals' Department of the Central Committee of Liberated Jews, przedstawiających A. Schlichta w krańcowo różny sposób, usiłuje dojść przyczyn powodujących tak kontrowersyjną ocenę. Wolf Luft i Lejzer Grojs w dokumencie sporządzonym w Buchenwaldzie 22 czerwca 1945 r. oświadczają, że będąc w obozie w Kielcach od pierwszych do ostatnich dni jego istnienia, na podstawie osobistych doświadczeń i zasłyszanych wypowiedzi stwierdzają, że pan Schlicht żadnego z nich nie traktował źle lub brutalnie. Na odwrót, ułatwiał im wykonywanie obowiązków okazując zainteresowanie i podejmował takie działania, iż często mówili, że jest dla nich jak ojciec. Natomiast w liście skierowanym do tejże instytucji Lejbusz Czaryski stwierdzał, że wspomniani W. Luft i L. Grojs oświadczyli nieprawdę.

Felicja Karay na podstawie licznych dokumentów archiwalnych [...] analizuje przyczyny wspomnianej rozbieżności. W lutym 1942 r. w obozie Kielce-Granat pracowało 1379 robotników. Ze względu na znaczną absencję ­ jak powiedział jeden z Niemców ­ Niemcy byli zainteresowani zatrudnieniem Żydów, tym bardziej, że ich wynagrodzenie było niższe niż Polaków. Powstała więc możliwość zatrudnienia części pozostałych jeszcze w kieleckim getcie (2500 Żydów).  [...]

Centrala HASAG w Lipsku polecała Niemcom kierowanym do pracy w Generalnym Gubernatorstwie przyzwoite traktowanie robotników, nic nie mówiła jednak o traktowaniu Żydów. Dlatego aparat kierowniczy tych fabryk-obozów, w których pracowali Żydzi, miał na celu obok zapewnienia produkcji osobiste wzbogacenie się. Tak postępowali kierownicy obozów i fabryk Skarżysko-Kamienna i Kielce-Granat. Obydwa obozy były zorganizowane na takich samych zasadach: więźniowie otrzymywali takie same normy żywnościowe, tak samo byli pilnowani przez Werkschutz i mieli analogiczną administrację, ale jak cytuje autorka artykułu: „obóz w Skarżysku-Kamiennej był najgorszy i najtrudniejszy do zniesienia z wszystkich obozów pracy przymusowej dla Żydów, w których znajdowali się Żydzi z Kielc”. Przytoczone przez Karay relacje pracujących w Skarżysku-Kamiennej świadczą o tym, że administrator, SS Standartenführer Egon Dalski był złodziejem i złoczyńcą i nikt nie powiedział o nim dobrego słowa. Natomiast w obozie kieleckim, jak świadczą dokumenty, atmosfera była na ogół do zniesienia i względnie bezpieczna, a to wpływało na stosunki pomiędzy Niemcami i Żydami, Żydami i Polakami oraz między samymi więźniami. Praca była ciężka, zdarzało się bicie więźniów itp. W Skarżysku-Kamiennej Niemcy rzadko zachowywali się po ludzku. Członkowie Werkschutzu w obozie Kielce-Granat ­ zgodnie z instrukcjami Schlichta ­ popędzali więźniów w pracy, a czasem pomagali szmuglować, choć przy niektórych takich okazjach bili ich za to, podczas gdy w Skarżysku-Kamiennej Werkschutz konfiskował więźniom co tylko chciał, bił ich na rozkaz Dalskiego lub z własnej chęci. Stosunek Polaków do Żydów w Hasag Kielce był na ogół znośny, a świadkowie twierdzą, że Żydzi handlowali z antysemitami, którzy im nawet w tym dziele pomagali. Lagerälteste Chaim Rosenzweig odgrywał ważną rolę w łagodzeniu napięć między zwykłymi, ubogimi Żydami, a bogatszymi (włączył tych ostatnich do spraw obozowych). Nie był marionetką w rękach Niemców, robił co mógł i często był mediatorem pomiędzy Żydami i Schlichtem. Starał się nie pogarszać sytuacji więźniów. Całe życie w obozie nie mogło toczyć się bez wiedzy Schlichta, który nie był ani świętym, ani łajdakiem. Mierziły go ideologiczne kajdany pozbawiające go przyjemności życiowych: miał polską kochankę, żydowskiego zarządzającego i takichże dostawców; chętnie radził Żydom jak przeżyć i nie zasłużył na ukaranie śmiercią. Trudno ustalić, czy dobre stosunki między Schlichtem i Rosenzweigiem były czymś wyjątkowym, ze względu na brak szerokich badań tego zagadnienia w obozach. Natura stosunków wewnętrznych w obozach pracy przymusowej dla Żydów zależała od postępowania niemieckiego kierownictwa, osobowości Judenälteste itd., a nie od wskazówek władz centralnych. Bardzo zła była sytuacja w obozie, gdy łajdakami byli zarówno kierownicy, jak i administracja żydowska. Jeżeli natomiast ich postępowanie zbliżało się do ludzkiego, mogli współpracując stworzyć satysfakcjonujące warunki dla Żydów, dopóki pozwalano im żyć.