Zadzwoniłem do Braço do Norte i zapytałem Marcelo: „możesz mi zawołać Bilu do skype'a?” Na szczęście pies biegał przed domem i szybko stawił się przed komputerem. „Nie dziw się, Bilu, że dzwonię tak znienacka, przed kolacją, ale właśnie czytałem artykuł o psiej inteligencji... Bilu, słyszysz mnie?”

„Słyszę, a bo co?”

„A bo zamilkłeś.”

„O czym zamilkłem?”

„W porządku. Czytałem, że pewien pan z Kanady, Stanley Coren, mówi, że psy mają trzy typy inteligencji: instynktywną, adaptacyjną i wyuczoną...”

„Nie, dwa.”

„A jakie?”

„Używana i nieużywana”

„Przestań. Chcę ci opowiedzieć całą resztę, potem skomentuj. Więc psy rozumieją koło 150 słów...”

„170.”

„... liczą do czterech lub pięciu...”

„Nie, sześciu lub siedmiu.”

„... i często kłamią.”

„Psy? Zwariowałeś? Nigdy! Pies to najbardziej prawdomówne stworzenie na świecie. Ten Coren ma kota.”

„Zdaje się dzisiaj nie masz ochoty na poważną rozmowę.”

„Dokładnie mam to samo odczucie o tobie. Dzwonisz do mnie, żeby mi opowiadać jakieś androny? Aha, tak dla porządku, czy on też opowiada jakie psy są najbardziej inteligentne?”

„Tak, mówi, że Border Collie, a potem pudel, a potem owczarek niemiecki pastor.

„I o kundlach ani słowa? Słuchaj, możesz napisać do niego mejla? Tylko jedno pytanie, czy on już zna kundla Krupę. I cześć, spadam, nie mam czasu na bzdury.”

I rozłączył się. Bilu wiele z nami się nauczył, ale savoir vivre zupełnie mu nie wchodził do głowy.