Gdy Aspik zacytował łaciński anagram w komentarzu u telemacha, miałem pewność, że znałem to z jakiegoś tekstu zachowanego w komputerze, ale musiałem przy pomocy pani Google usytuować go (co za czasy, że łatwiej znaleźć pyłek na księżycu niż kartkę w szufladzie...) – to było w mathpages.

Jaka skromna nazwa witryny, prawda? Po prostu „mathpages”, strony matematyczne. Autor taki sam, usunięty w cień. Od kilkunastu lat udziela się w grupach dyskusyjnych, pisze wyśmienite eseje – czasami trzeba sporo natrudzić się, by się upewnić, że zawarte w nich błyskotliwe argumentacje są oryginalnym wkładem autora do tematu a nie cytowaniem czy opracowaniem cudzych wyników. Widziałem już w paru miejscach rozważania kim może być autor – sam też wdałem się kiedyś w sieciowe wykopki, niewiele odkryłem. Kevin S. Brown, żyje gdzieś w okolicy Seattle, WA, jedyny osobisty wątek na jego stronach to reklama porcelany malowanej przez jego żonę. Pełna niezależność od naukowych mód, pisze na bardzo różnorodne tematy z paru dziedzin matematyki i fizyki, sam sobie wybiera pole zainteresowań, zaskakuje głębią i erudycją, lecz nigdy nie odsyła do własnych publikacji. Czy ma je? Czy za jego wysiłek umysłowy pobiera pieniądze z jakiejś naukowej instytucji? Jeśli ktoś wie, trzyma przy sobie tę wiedzę.

Z pionierskich czasów chudego Usenetu zachował obyczaj pisania wzorów w ASCII, choć w pewnym momencie przekonał się do kolorowych obrazków i animacji. W tej chwili jest coraz więcej wyrafinowanych matematycznych blogów zawierająch rozważania, które kiedyś pojawiały się tylko na bardzo wyspecjalizowanych seminariach. Ciekaw jestem ile jest w tym zjawisku jego wpływu.

Podlinkowany artykuł o anagramach Galileusza kończy tą anegdotą:

Uniwersytet Padwański był wówczas twierdzą Arystotelizmu i paru jego profesorów filozofii wyraziło ostrą kontestację rzekomych odkryć Galileusza; odrzucali możliwość istnienia jakichś „nowych” planet czy gwiazd odwołując się do tego, co uważali za podstawy logiczne, choć dzisiejszemu czytelnikowi ich argumenty nie wydają się zbyt logiczne. Galileusz zachęcił ich do odwiedzin, by sami zobaczyli jego teleskop i na własne oczy obejrzeli rzeczy, które opisywał. Lecz odmówili mu mówiąc, że nie zamierzali patrzeć przez jego teleskop, bowiem pokazywał on jedynie zjawy, iluzje, którym nie należało ufać gdy kłóciły się z logiką i rozsądkiem.

Być może mój śmiech po przeczytaniu tego urywku jest bardziej stonowany niż mój czytelnik mógłby oczekiwać, bo jestem kawałkiem serca i rozumu po obu stronach. I myślę, że gdyby jakiś wynalazca pamięci wody, sił homeopatycznych, programu astrologicznego w pythonie, potapowego generatora energii czy setki innych równie genialnych odkryć zadał sobie trud zaproszenia mnie na oglądanie jego nowoczesnych aparatów, najspokojniej i z głębokim przekonaniem odpowiedziałbym, że nie zamierzam nic oglądać, bo aparaty kłócące się z logiką i rozsądkiem mogą co najwyżej pokazywać stany psychiczne twórcy, więc nie będę marnował czasu na to.

Powyższe wyznanie nie jest uchylaniem drzwi dla tysięcy kretyńskich teorii kursujących dziś po świecie, nawet jeśli na coś takiego komuś może wyglądać.