Gdy wielkie są zasługi, wiele trzeba wybaczyć. Nie przyszło mi to łatwo, z zażenowaniem wręcz czytałem jego uzasadnienia Bushowej wyprawy na Irak. Nie szło o to, że nie włączył zmysłu krytycznego – brak informacji może spaczyć rozumienie biegu zdarzeń. Ale informacji mógł mieć ile zechciał, był w osobistym kontakcie z mnóstwem wiele wiedzących ludzi... Cóż, zjawisko dość powszechne, uczuciowe nastawienia wyłączają jakieś partie mózgu i pozostaje racjonalna forma wypowiedzi, natomiast wybór danych, interpretacja i wnioski są komponowane w poza-racjonalnym świecie. To samo nastawienie mieli w owym fatalnym roku 2003 tak zdecydowani anty-komuniści jak i eks-komuniści. Ideowe myślenie o Polsce rzutowało na świat arabski, o którym niewiele wiedzieli.

Ale musiałem przeskoczyć nad tym. Przecież o ile ważniejsze były dawne zachwyty. Jego błyskotliwe eseje, zdolność ujrzenia barw w czarno-białym obrazie, imponujące żarty językowe. Warto było kiedyś owe z trudem, na jedną noc otrzymane teksty przepisywać na hałaśliwej maszynie w 10 przebitkach, jakie by nie było ryzyko identyfikacji kopii. Rozpowszechnianie jego mądrych zwrotów było czynnym oporem, tamą przeciw fałszowi i głupocie, nadzieją. Tego nic nie zdoła zatrzeć...

Nic? Naprawdę nic?

Cztery lata temu sporą część niedługiego pobytu w Kraju spędziłem w pomieszczeniach zamkniętych, ze sztucznym oświetleniem, jakich nie brak w miejscu, gdzie mieszkam. Lecieć tak daleko i zamykać za sobą drzwi od ulicy? Musiałem, miałem w kieszeni długą listę książek do kupienia. A co jedna to trudniejsza do znalezienia.

W którejś kolejnej księgarni, w którymś kolejnym mieście znalazłem te „Mini wykłady”. W jednym tomie trzy serie. Znak, dodruk z ostatniej chwili, z 2005. Dowiozłem do domu wraz z innymi trofeami.

I nieraz z tak wielką dobrą wolą brałem do ręki, by za każdym razem odłożyć zniechęcony na półkę. Prawie jak wyciąg z Heideggera zmieszanego ze świętym Augustynem. Jak to mawiał Jerzy Litwiniuk „wielosłowność, małonośność”.

Kiedyś poskarżyłem się przez skype'a siostrze. Że z owego stosu, który widziała zapakowywany do waliz, to chyba najgorsza inwestycja. Zaśmiała się. „Taki byłeś wtedy ożywiony, że nie chciałam ci nic mówić, ale ja go próbowałam słuchać w tv – nie dało się. Okropnie nudny.”

Wybaczę brednie o Iraku, ale nie wybaczę nudy.